ocean powoli oddycha
unosi się i opada
nie zadaje pytań

indyjski u brzegu afryki
skóra ziemi świadoma
głębi

ucho środkowe sumienia
zbiorowej zbrodni
pomarszczonych wspomnień w klaserach
aktach
teczkach
muzeach

nie zbieram dowodów
rozrzucone po plaży uśmiechnięte
muszle i półnagie turystki
ryby na ruszcie
głodni turyści
mówią sami za siebie

a on opowiada
powoli oddycha
unosi się i opada

bardzo dobry 3 głosy  

• Rita bardzo dobry
• Jadwiga G. bardzo dobry
• Wintrop1979 bardzo dobry

1 osoba ma ten tekst w ulubionych

0	0	0	0	0	3	0
fatalny			. . .	wyśmienity

Zaloguj się aby głosować.

Rita

18 lipca 2010, 16:49

Przestawiłabym w pierwszej -

ocean powoli unosi się i opada
nie zadaje pytań
oddycha

"skóra ziemi świadoma głębi, pomarszczonych wspomnień w klaserach, rozrzucone po plaży uśmiechnięte muszle i półnagie turystki ryby na ruszcie, głodni turyści mówią sami za siebie" :-)

pozdrawiam

Jadwiga G.

20 lipca 2010, 20:15

"indyjski u brzegu afryki" - indyjski to jedyny wyraz w tym wierszu co do którego mam obiekcje, niby wiadomo, że chodzi o ocean, ale jednak wstawienie samego przymiotnika "indyjski" daje mi pewne wrażenie niezgrabności

ładna klamra spinająca wiersz, oddaje jego istotę

afronautix

21 lipca 2010, 8:26

indyjski (a jednak) u brzegu afryki
jest wszędzie. skóra ziemi.

estel

27 lipca 2010, 14:16

Podoba mi się pomysł z oddychaniem oceanu. Powiało. A skoro powiało w wierszu, to wiersz jest.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się

subskrybuj śledź komentarze do tego tekstu