Poezja języka słowackiego

On:

Przyszło do mnie, że nasz wylot w Tatry był zależyty.

Ale wiem, wiem, nie ja rozchadzam Twój czas.

Może mój cały postój do Ciebie był dość ubożny? nie czytaj go tak.

Skoro nie chciałaś, bym Cię wtłoczył w swatbę

– nie będę wybawował już niczego.

Ona:

Pochopnij, jako baśnik. Pochopnij, bulbo!

Choć rozmów smrek luty miał cień...

a pełno w zębach mam Twych przeprosin,

choć mnie już nie pobuźkasz,

od zaczątku była to – miłość,

a myślałeś, że tylko łaska.