Andrzej Talarek

Lubię bluesa. Kocham go.

Wiekszośc moich wierszy jest przegadana a duża ich część - mimo braku rymu - ma rytm. To, co mi się zawsze podobało, zaczyna - w konfrontacji z Waszymi wierszami - budzić coraz większe wątpliwości. Tak jednak chyba powinno być. Sokrates przed śmiercią pragnął nauczyć się grać na lutni, żeby sobie raz zagrać. Ten akurat nie ma rytmu, usprawiedliwiam się na zapas.

Tak dla żartu uwspółcześniłem trochę poezji Horacego. Teraz jeden przykład. Może się spodoba, może nie.

Wahałem się, czy zamieszczać swoje wiersze - tak wiele nas różni a wcale nie pretenduję do uznania tego co robię - ale ten zamieszczam dla kogoś podpisanego Smarek. Z życzeniami sukcesów.

Ja, stary satyr?

Cieszę się małym. Wiele małych radości daje duże szczęście. Chyba tyle. A piszę po swojemu i - mimo że wam zazroszczę waszego pisania - tak już pozostanie. Nie będę Was naśladował. Pozdrawiam

Nie wiem, co macie na mysli. Zajawka dla mnie to krótka informacja. Przeczytałem wiersz Wojaczka -Pochodnie, będąc w szpitalu i odpowiedziałem mu.

Kolejna odpowiedź jednej z moich młodzieńczych fascynacji, Arturowi Rimbaud, którego Statku pijanego długo nie roumiałem, gdy miałem lat tyle co on, gdy wiersz - poemat pisał albo niewiele więcej. Gdy go przeczytałem jako stary człowiek, napisałem moją wizję tego wiersza, zapewne nieumywającą się do orginału, ale przecież mogę próbować.

Wielu guliwerów pląta się ulicami swoich małych światów

Dla mojej córki Natalii, na jej malarską drogę, napisałem kiedyś sonet.

Pisałem kiedyś o drzewach w moim ogrodzie. To jeden z tych wierszy

Mimo porażki z Moimi śliwami zaryzykuję kolejny wiersz o moich drzewach Pozdrawiam Andrzj Talarek

Dalej rymuję. Może ten się Wam spodoba? Bądźcie wiosenni!!

W takim razie z dedykacją dla wszyskich poetów Wywroty uwspółczesniona wersja Ody 3. Pewnie pozostanie mi rymować. A dla pani której podobały się wiersze o drzewach, przyślę jutro wiersz z dedykacją - o wierzbach płaczących dwu. Pozdrawiam