Sergiej Jesienin


* * * (Odchodzimy sobie pomalutku...) (wiersz klasyka)

Sergiej Jesienin

 

Odchodzimy sobie pomalutku 
W tę krainę, gdzie cisza i błogość. 
Może czas już i mnie zbywszy smutku 
Zbierać marny dobytek - i w drogę!

 

Ukochane brzozowe zagaje! 
Ziemio ty! I wy, równinne piachy, 
Wobec tych, co idą w wieczne kraje, 
Trudno smutek skryć uśmiechem błahym

 

Nazbyt mocno kochałem na świecie 
Wszystko to, co duszę w ciało stroi. 
Pokój wam, osiki, co szepczecie 
Liść rozplótłszy nad odbiciem swoim.

 

Wiele myśli przemyślałem w ciszy, 
Wiele pieśni o sobie złożyłem. 
Na tej ziemi, co jęk zewsząd słyszy, 
Jam szczęśliwy po prostu, że żyłem.

 

Że kobiece całowałem piersi, 
Gniotłem kwiaty i trawy w parowie, 
I że zwierząt, braci naszych mniejszych, 
Nigdy pałką nie biłem po głowie.

 

Wiem, że tam nie rozkwitają gaje, 
Że nie dzwoni kłos łabędzią szyją, 
Więc przed tłumem idącym w te kraje 
Zawsze czuję dreszcz, nim w mrok się skryją.

 

Wiem, że w kraju tym wiatr nie obudzi 

Pól stojących w złotej mgle promieni. 
To dlatego ukochałem ludzi, 
Którzy żyją tu ze mną na ziemi.

 

1924

 

Tłum. Anna Kamieńska

 

_____________________________________________________________________

 

Siergiej Aleksandrowicz Jesieninros. Сергей Александрович Есенин (ur. (3 października21 września s.s. 1895 w Konstantinowie, zm. 28 grudnia 1925 w Leningradzie) – poeta rosyjski, inspirowany folklorem ludowym i sztuką sakralną, przedstawiciel imażynizmu.

 

 



Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
349 wyświetleń
przysłano: 3 pazdziernika 2012

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło
współpraca