Cyprian Kamil Norwid

Inne teksty autora

Z pokładu Marguerity

Cyprian Kamil Norwid, wiersz klasyka

Wspomnienie wioski

Cyprian Kamil Norwid, wiersz klasyka

Wielkość

Cyprian Kamil Norwid, wiersz klasyka

W Weronie

Cyprian Kamil Norwid, wiersz klasyka

Tymczasem

Cyprian Kamil Norwid, wiersz klasyka
rss więcej tekstów »

*** (Klaskaniem mając obrzękłe prawice...) (wiersz klasyka)

Cyprian Kamil Norwid

 

Klaskaniem mając obrzękłe prawice,
Znudzony pieśnią lud wołał o czyny;
Wzdychały jeszcze dorodne wawrzyny,
Konary swemi wietrząc błyskawice.
Było w Ojczyźnie laurowo i ciemno
I już ni miejsca dawano ni godzin -
Dla nie czekanych powić i narodzin,
Gdy Boży palec zaświtał nade mną;
Nie zdając liczby z rzeczy, które czyni,
Żyć mi rozkazał w żywota pustyni!
*
Dlatego od was... o! laury nie wziąłem
Listka jednego, ni ząbeczka na liściu,
Prócz może cieniu chłodnego nad czołem
(Co nie należy wam -- lecz słońca przyjściu);
Nie wziąłem od was nic o! wielkoduchy,
Prócz dróg zarosłych w piołun, mech i szalej,
Prócz ziemi, klątwą spalonej i nudy...
Samotny wszedłem i sam błądzę dalej.
*
Po-obracanych w przeszłość niepojętę--
A uwielbionę -- spotkałem niemało,
W ostrogi rdzawe utrafiałem piętę
W ścieżkach, gdzie zbitych kul sporo padało!
Nieraz Obyczaj stary zawadziłem
Z wyszczerzonemi na jutrznię zębami,
Odziewajacy się na głowę pyłem,
By noc przedłuzył, nie zerwał ze snami.
*
Niewiast, zaklętych w umarłe formuły,
Spotkałem tysiąc i było mi smętno,
Że wdzięków tyle widziałem -- nieczuły!
Źrenicą patrząc na nie bez-namiętną.
Tej, tamtej rękę tknąwszy marmurowę,
Wzruszyłem fałdy ubrania kamienne,
A motyl nocny wzleciał jej nad głowę,
Zadrżał i upadł... i odeszły senne...
*
I nic - nie wziąłem od nich w serca wnętrze,
Stawszy sie ku nim, jak one, bezwładny,
Tak samo grzeczny i zarówno żadny,
Że aż mi coraz szczęście niepojętsze!
- Czemu? dlaczego? w przesytu - Niedzielę
Przyszedłem witać i żegnac tak wiele...?
Nic nie uniósłszy na sercu, prócz szaty -
Pytać was nie chcę i nie raczę: katy!...
*
Piszę - ot! czasem... piszę na Babylon
Do Jeruzalem! -- i dochodzą listy --
To zaś mi mniejsza, czy bywam omylon,
Albo nie?... piszę pamiętnik artysty --
Ogryzmolony i w sobie pochylon --
Obłędny!... ależ wielce rzeczywisty!
.....................................
*
Syn -- minie pismo, lecz ty spomnisz, wnuku,
Co znika dzisiaj (iż czytane pędem)
Za panowania Panteizmu - druku,
Pod ołowianej litery urzędem-
I jak zdarzało się na rzymskim bruku,
Mając pod stopy katakomb korytarz,
Nad czołem słońce i jaw ufny w błędzie --
Tak znów odczyta on, co ty dziś czytasz,
Ale on spomni mnie... bo mnie nie będzie!



Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze i głosować
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
57 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło
współpraca