***(pocznij człowieka który jeśliby co dostał) (wiersz klasyka)

Edward Estlin Cummings

pocznij człowieka który jeśliby co dostał
rozdarowałby zaraz więcej niźli ma

(jego jesienna zima bywa letnią wiosną
gdy on stojąc wędruje przez zimowy maj)
po którym pamięć (jako że głośny czas niszczy

swoim "jak" ciche "czemu" tej nieśmiertelności)
nie nauczy umysłów nawet najcierpliwszym
niczego (i zbutwiałym belfrom nie da dostrzec
że życie nie dla żywych ma znaleźć reguły)

który w ciemnych początkach ma swój jasny koniec
i mniej będąc samotny niż zimny jest płomień
księżyc z kochanką myli, z przyjaciółmi góry

-wpuść między uda (jeśli umiesz nie uciekać
przed niczym) los, o Świecie, i pocznij człowieka

tłum. Stanisław Barańczak

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
901 wyświetlenie
przysłano: 5 marca 2010

Edward Estlin Cummings

Inne teksty autora

*** [noszę twe serce z sobą]

Edward Estlin Cummings, wiersz klasyka

***

Edward Estlin Cummings, wiersz klasyka

gdzieś, gdzie jeszcze nigdy nie byłem, na szczeście poza

Edward Estlin Cummings, wiersz klasyka

Każda złe passa ma swój koniec

Edward Estlin Cummings, wiersz klasyka

*** [Chociażby to...]

Edward Estlin Cummings, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło