Schody (wiersz)

Chantal

Schody

 

Krystaliczny pogłos pantofli

na zwiewnych, białych stopach

zbiegających nieskończonymi schodami

posuwiste, lotne wznoszenie

między jednym a drugim krokiem

ostry stukot spod szelestu atłasu

uniesionego smukłością dłoni

zostawiającego pofałdowany ślad

uderzenia fali niespokojnego oddechu

szalony sztorm falującej piersi

uwięzionej nieubłaganymi kratami gorsetu

oprószonego złotym pyłem

oplecionego pajęczą koronką

 

I tylko migoczące oczy wzniesione

raz po raz ku górze

Tylko blask i podmuch spiesznego oddechu

 

Im niżej i niżej

tym bardziej oderwana od ziemi

Piękność gotowa do lotu

ku nizinom bezcielesnej ciemności.

 

                                                                  22 styczeń 2007


fatalny 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
ew
ew 20 września 2007, 13:43
hmm
przedstawienie niech trwa.
ale wiersza nie stwierdzam. ot próba pokazania czegoś co nie daje satysfakcji czytania.
można powiedzieć - tekst o czymś i o niczym zarazem.
nieporadne ujęcie. efekt wyliczanki.
542 wyświetlenia
przysłano: 19 września 2007 (historia)

Meoshi

34 Kosmos
9 tekstów 17 komentarzy

Inne teksty autora

Karzeł i contessa

Chantal, wiersz

Dyptyk - Kat i Ofiara

Chantal, wiersz

Naprzód!

Chantal, wiersz

Ludziom już podziękujemy

Chantal, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło