Szczęście (wiersz)

Paweł "Brodi" Rogoziński


Szczęście...
Widzę je co dzień.
Jest tak blisko,
A jednocześnie tak daleko.
Pozwala mi się gonić
Ale gdy jestem tuż tuż,
Zawsze mi umyka
Niczym woda przepływająca
Między palcami...
Pragnę go.....
Może jednak zbyt mocno?
Ale skoro inni są szczęśliwi,
Ja mam być inny,
Mnie ma się ono nie należeć?
Czemu?
Tak jak oni jestem człowiekiem,
Tak jak oni postrzegam i czuję,
Tak jak oni po prostu jestem.
Więc czemu wciąż muszę je gonić,
Muszę ścigać?
Zbieram siły i znów biegnę
Za swoim zagubionym szczęściem
I choć znów jestem tuż tuż
Znowu mi umyka.
Więc co mnie zmusza,
Do tego ciągłego wysiłku,
Do gonitwy za marą?
Nadzieja.....
Gdyby nie ona,
Już dawno bym zrezygnował
I poddał się jak wielu przede mną,
Ale ponieważ to czego szukam
I gonię nieprzerwanie
Jest niczym zakazany owoc,
Którego nikt nie zasmakował,
Choć każdy dobrze wie,
Jak on smakuje,
Będę je gonił nawet przez całe życie
Jeśli będzie trzeba.
Bo to jest mój cel...
Moje życie.

Dedicated to: Jagoda


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
444 wyświetlenia
przysłano: 22 września 1999

Paweł Rogoziński

43 Warszawa
30 tekstów

Inne teksty autora

Mgła

Paweł "Brodi" Rogoziński, wiersz

Świat

Paweł "Brodi" Rogoziński, wiersz

Przebudzenie

Paweł "Brodi" Rogoziński, wiersz

Zaopiekuj się mną...

Paweł "Brodi" Rogoziński, wiersz

Cisza

Paweł "Brodi" Rogoziński, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło