ZBUNTOWANY ANIOŁ (wiersz)

Wioletta Wójcik

w niewoli uczuć odtrąconych

stłumionym buntem z głębi duszy

milczeniem które nas zniewala

i gniewem który łzy osuszy

zawiścią zdrada niepokojem

ucieczką w ciszę która rani

i tą nadzieją odrzuconą

że nas mamona nie omami

paryskim er na końcu zdania

dla podkreślenia wizerunku

i tym proroctwem co odsłania

dla innych twego brak szacunku

tym wszystkim co się w smutku mieści

fałszem dusz zbytnio rozmodlonych

i zwyczajnością która nie śpi

wśród cnót na ołtarz wystawionych

tym wszystkim co nas nie raz drażni

a nie raz wręcz do zdrady pcha

tym wszystkim rzucam w twoją stronę

tym wszystkim rzucam w stronę zła


niczego sobie 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
143 wyświetlenia
przysłano: 9 maja 2019 (historia)
Wioletta Wójcik

Wioletta Wójcik

41 Szewna
21 tekstów 4 komentarze

Inne teksty autora

Insygnia władzy

Wioletta Wójcik, wiersz

ROZPĘDZONE MYŚLI

Wioletta Wójcik, wiersz

NIE CZAS

Wioletta Wójcik, wiersz

Na okręcie

Wioletta Wójcik, wiersz

Smutny horyzont

Wioletta Wójcik, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło