Literatura

zamknij duszę (wiersz)

Katarzyna Anna Koziorowska

przepełniona wspomnieniem
kołyszę się
na tej kryształowej tafli
zagubionego lustra
 
skazana
na dożywotni bezkres
podaję ci bezsenną dłoń
wręczam zaprzepaszczoną przyszłość
 
już nic nie będzie
takie samo
jak w poprzednim świecie
nie wskaże drogi
pomiędzy pola umarłych snów
 
jestem
aby życie wręczyło ci
krztynę kryształowego powietrza
ponury poranek
z którym nie chcę się narodzić
 
przyśnij się
mojej rzeczywistości
odszukaj we mnie ucieleśnienie łez
każdy dzień przynosi coś jeszcze
każda noc oswaja
spadające gwiazdy
 
a kiedy już przepadnę
ucałuj moje serce
zamknij pieczołowicie duszę

fatalny+ 2 głosy
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Arian
Arian 19 stycznia 2024, 16:47
ale jak całować? skoro przepadłaś
przysłano: 19 stycznia 2024 (historia)

Inne teksty autora

śmierć nic więcej
Katarzyna Anna Koziorowska
błękitny dzban
Katarzyna Anna Koziorowska
spowiedź twego ciała
Katarzyna Anna Koziorowska
Tęsknota za łzami
Katarzyna Anna Koziorowska
pod skrzydłami
Katarzyna Anna Koziorowska
ktoś złoży kwiaty
Katarzyna Anna Koziorowska
pamiętam ten sen
Katarzyna Anna Koziorowska
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca