Literatura

Przesłanie (wiersz)

LydiaDel

Pisany strofą saficką mniejszą.

Słoneczna gwiazdo, życia zdroju błogi 
Rozjaśniasz troski tchnące mrocznym cieniem,
Rozpraszasz smutek wijąc szczęścia drogi 
Ciepłym promieniem.

Upajasz chwilą, kiedy ranek dnieje 
Muskając zwiewnie swawolnym dotykiem, 
Dusza i serce z radości topnieje
Życia płomykiem.

Słońce i miłość złączone pieszczotą 
Nierozerwalne, obie źródłem marzeń,
Gwiazdy miłości, pojone tęsknotą
Gorących wrażeń. 

Dnie pełne słońca, nocą moc czułości, 
Kocham świtaniem i kocham o zmroku 
Świat potrzebuje słońca i miłości,
Na każdym kroku. 

 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 25 maja 2024 (historia)

Inne teksty autora

Na zdrowie
LydiaDel
Za późno
LydiaDel
Smutne słońce
LydiaDel
Miłość rani
LydiaDel
Obcy świat
LydiaDel
naprzeciw nurtom
LydiaDel
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca