Wiek niespełnienia

Trochę wina, tatar i grymas.

Moja zmarszka na policzku —

raz mnie odstrasza, innym razem pociąga,

jak zakazany owoc.

Chciałem od niego uciec,

zapleść inne winorośle,

spokojnie ucichnąć, poczuć

wiosnę.

Tak się boję, że już nie zdążę kochać.

Ile bym oddał za jeszcze jeden romans,

byle z happy endem.

Może mogłem trwać przy Tobie jednej,

nie lecieć za napędem.

Nie miałem sił walczyć z naturą.

Teraz żal mnie pali w samotni.

Dopijam szklankę lemoniady

z domieszką wódki,

by włączyć telewizor,

który zagłuszy Twój obraz w mojej głowie.

Żal mi, bo nie wiem, na czym stoję,

lecz Ty stoisz pod ołtarzem z innym.

Grają Ci marsza, czy jak to szło…

A nasza piosenka ma już piętnaście lat.

Zgasłem razem z nią —

moje marzenia i baśnie.

Głupio, że byłem młody.

Może inaczej bym stawiał cele,

może bym Cię nie mijał

w kościele.

Myślałem, że jestem bohaterem,

że znajdę jeszcze

zastępstwo Twoje.

A nic jednak takiego ciepła mi nie dało

jak Twój pocałunek i dłonie.

Marzną mi skronie,

kupa pieniędzy niewydana,

a ja nadal się miłości boję.

Bo Ty —

to z każdym latem świeża rana.

Jak mam to poskładać?

Uciekałem przed czymś prawdziwym,

jak ogier, który nie pasuje do romantyka.

Chciałem być wielki jak góra,

silny jak pelikan,

a wstyd mi było przyznać,

że coś było w Twoim uśmiechu.

Szansa znikła, brak mi oddechu.

Poudaję dalej biznesmena.

Mój schron ma już inne ramiona.

Kochać Cię — mój grób na ziemi.

Kocham Cię, nieznajoma.