..nadal idę sam
ziemia
ona wciąga mnie
pozbawiony skrzydeł
trema!
nie wiem czym to życie
zostawiam tylko
ślad za śladem
głęboki żal
ścieżki wydeptane
od moich stóp
nie twoich
wkoło pełno sideł
i tylko ta mleczna mgła
co krzyk dławi
i twarze zasłania mi
one nie chcą mnie znać
krew!
co w żyłach zgasła już
co zastygła w progu
gdzie zatrzaśnięto drzwi
bez słowa
stoję
gdzieś między wczoraj
a nigdy
i dziś
zmęczony tym trwaniem
jestem
pod kloszem niemocy
sam
stan!
przy stole miejsce
którego nie ma
to echo imienia
którego nikt nie woła
dość!
zmęczenie tnie głębiej
niż nóż we mgle
nie szukam już
nie tęsknię..
chytrylis - Maj 2026r.
