[520]
choć ciało stąpa
po kamienistej ziemi
dusza zjeżdża
po promieniach słońca
zawieszona
w uprząż złocistą
wokół serca...
i na zewnątrz
nie ma już nieba -
we mnie jest
tajemnica wszechogromna -
świeć słońce!
świeć przez moje serce!
strzało gorąca...
