Jak zostałam anorektyczką. (dramat)

difficulty

Spróbowałam napisać monodram, pierwszy zresztą. Zaznaczam, że to całkowita fikcja. (Wersja poprawiona :) )

 

Wiecie jak to jest walczyć z samą sobą? Ty tam pewnie wiesz, nie? O, a ty? Może ty?

[kobieta pokazuje kolejno na ludzi z widowni]

Gówno wiecie! Macie tak poukładane życie! [śmieje się histerycznie] Praca, dom, praca, dom! O! I cała w tym filozofia! A ja? O, nie! Ja nie chciałam. Ja chciałam to wszystko inaczej zagrać. [znowu śmieje się histerycznie] Inaczej niż wy i moi [z ironią] super rodzice! Ja chciałam do czegoś dojść. Miałam być dziennikarką! I to jaką.[z rozmarzeniem] Malowała mi się taka...[już bardziej realistycznie] No dobra, wiem, że ta praca jest trudna, ale [ z wielkim ożywieniem] mogłabym robić to co kocham! Pisać na różne tematy, odwiedzać rożne miejsca, poznawać nowych ludzi! Jeszcze jakbym została śledczym. Marzenia... [ze smutkiem] bywają złudne. Myślałam że uda mi się żyć inaczej do pewnego momentu. [siada na krzesełku i zakrywa twarz dłońmi, po pewnym czasie patrzy na widownię] Kiedy poznałam Jacka chciałam zostać jego żoną, a studia mogły być zostawione na później, takie myślenie małolaty. [z rozmarzeniem] Jacek- o dwa lata starszy facet, który właśnie miał pisać maturę, a później iść na studia. Na studia, rozumiecie?! Chciał wylecieć z tej zabitej deskami wsi, na studia! [w głosie dziewczyny daje się słyszeć coraz większe podniecenie] I to jakie! Na archeologię! Znaczy...[dziewczyna nagle jakby opada na ziemię i jej głos staje się już opanowany, a nawet trochę smutny] Miał wyjechać. Miał jechać do Warszawy, z tej mojej dziury miał jechać do Warszawy... Ale co tam! W końcu [ze słyszalną ironią] mieliśmy jeszcze trochę czasu przed sobą, nie? Jednak, Jacek... Ten to był ideał. Zabijało się o niego pół gimnazjum i liceum, w tej mojej dziurze było aż gimnazjum i liceum! Postarali się, nie? Wracając do Jacka... U niego nie wchodziło w rachubę żadne tam [przepitym głosem] „siemasz lala” jak jakiś donżuan spod monopolowego. [dodaje rozmarzona, wstaje i przewraca krzesełko] On był... Był, no! Baśka, nie rozmazuj się teraz [uderza samą siebie w policzek] A więc... [ukradkiem ociera łzy] Jacek był taki szarmancki, kochany, istny ideał! Nawet przystojny i wysportowany... Eh... Wy kobiety wiecie o czym mówię, prawda? Nieważne. Do Jacka zaczęłam zalecać się zaraz po egzaminach gimnazjalnych czyli jakieś dwa miesiące po dostrzeżeniu go przeze mnie. Oh... I w końcu ze mną rozmawiał! [piszczy jak małe dziecko] Iiiiii i wiecie co? Iiiiii on ze mną był! Spośród tylu wypudrowanych lasek, które robiły się na lalkę Barbie, wybrał mnie! Tą w tenisówkach i bermudach, w t-shirtach z przesłaniami typu „Nie toleruję nietolerancji”. Myślałam, że go nie wypuszczę. [z rozmarzeniem] On ciągle prawił komplementy. [ze wściekłością] Palant jeden. [stawia krzesełko, siada na nim i spuszcza głowę] palant jeden któregoś dnia w kinie powiedział mi, żebym tyle nie jadła, bo w końcu nie pojedziemy nad morze, a przecież obiecywał mi to trzy miesiące wcześniej! [załamującym się głosem] W końcu byliśmy ze sobą już prawie rok...[próbuje wstrzymać płacz i jednocześnie udawać złą] A wiecie czemu mi tak powiedział?! Bo byłam za gruba! Za gruba! [krzyczy i zaczyna płakać] A ja! Ja! Ja, durna idiotka! Powiedziałam potulnie [takim przesłodzonym z wyczuwalna ironią głosem] „Tak kochanie, oczywiście” Aż mi się teraz niedobrze robi. [niby spluwa na ziemię] Zaczęłam się odchudzać. Jak jakaś połamana wariatka! [śmieje się histerycznie, śmiech powoli przeradza się w płacz] Najpierw zrezygnowałam z podjadania i kolacji. Schudłam 4kg przez cztery tygodnie, oczywiście dodajmy do tego raz w tygodniu siłownię, pominę, że musiałam dojeżdżać do większego miasta i byłam obdarta ze swoich funduszy. Dla mnie to było za mało, przecież musiałam go jakoś przy sobie zatrzymać, nie? Kochałam go! Byłam na siebie wściekła, że tyle przytyłam.[przyciszonym głosem] Byłam dla siebie katem... Jakiś ktoś we mnie, mi podpowiadał, takim ociekającym jadem głosikiem [syczy to, jakby była żmiją] „schuudnijj, schuuudnij, no zobacz jak wyglądaasz, te boczki znad spoodni” A ja się go słuchałam! Słuchałam się tej żmii, która siedziała we mnie! Któraś z was kiedykolwiek tak miała...? Na pewno! Tylko nie chcecie się przyznać. Wezmą was wtedy za wariatki i wstawią w kaftanik, nie? A mi to już wszystko jedno! Poza tym, nie każda z was codziennie stawała przed lustrem i wyzywała się od świń, krów, wielorybów, nie każda robiła w domu po 100 brzuszków, przy zjedzonych w ciągu dnia kaloriach równych góra 100 kcal.[znowu zaczyna płakać], przepraszam, już, już koniec z płaczem! Następnie zrezygnowałam z obiadu. Mądrość moja mnie przeraża. [śmieje się] A później, przeszłam na głodówkę! Jak schudłam 15 kg to Jacusia drgnęło sumienie i wiecie co zrobił?! [śmieje się histerycznie] rzucił mnie! Powiedział, że nie chce być z wieszakiem, że jak schudłam 3kg to wyglądałam najlepiej i takie tam blablabla! To ja mu wykrzyczałam, że to przez niego, że wtedy czułam się dobrze, że on to zniszczył! Że powinien mnie wspierać i być przy mnie, że chudłam dla niego bo go kocham... [płacze] No tak... [ociera łzy] miałam nie płakać... Przestałam w ogóle jeść. Byłam taka... Rozdeptana. Moje uczucia, myśli, już nie mogły być dla niego. Były więc dla diety. Wszystko toczyło się wokół niej. To czy cieszyłam się przez pięć minut zależało od wagi, czy pokazała mniej. Jak pokazała, że schudłam jedynie pół kilograma miałam karę. Sto brzuszków więcej. Mój skatowany organizm nie wytrzymywał już tego. Często mdlałam. Kiedy nie mogłam ćwiczyć spinałam pośladki, uda, wymyślałam jakieś niewidoczne ćwiczenia. Stałam się na zmianę agresywna i apatyczna. W końcu doszło do tego, że schudłam 20 kg. Ważyłam nie mniej, nie więcej, tylko 40kg. I wcale się z tego powodu nie cieszę... Teraz, już nie. Bo ja chudłam... A żmija tyła. Po schudnięciu 16 kg widziałam w lustrze monstrum! Wielkie, obrzydłe, otyłe, z udami jak klocki monstrum, a później było jeszcze gorzej. Przyjaciółki mnie przycisnęły... [dodaje prawie szeptem] I... Zaciągnęły do psychologa... A stamtąd wysłano mnie na leczenie. Zaczęło się piekło... Byłam karmiona dożylnie i takie tam... Teraz ważę 47kg, mogłam wyjść na dwa dni przepustki do domu, bo przytyłam. Jestem za to nagradzana. Gorzej jak schudnę... Ja chcę wyzdrowieć, bo ana to żadna frajda, już mnie to nie bawi. Zrozumiałam to po trzech latach. Gorzej z tymi dziewczynami, które wylewają zupę do doniczek, albo masło wcierają we włosy... Wiecie, że niektóre uważają, że nawet pasta do zębów ma kalorie? Teraz ja sama mam to za straszne. Zapytacie się pewnie gdzie wtedy byli moi rodzice. [prawie wykrzykuje] Ano! [trochę się uspokaja] W pracy. Ciągle pracowali. [śmieje się histerycznie] Nigdy nie mieli dla mnie czasu. [ze skruchą] Wiem, że próbowali utrzymać nas na jakimś poziomie. Żebyśmy byli na powierzchni... [ze smutkiem] Jednak ja czasami chciałam im powiedzieć co u mnie. Jak się czuję. Prawda, kiedy zaczęłam się odchudzać było mi na rękę, że ich nie ma. Jednak... Mamy nie było, kiedy pierwszy raz dostałam okresu, taty kiedy nauczyłam się jeździć rowerem na dwóch kółkach, ale kiedy zaczęłam się odchudzać... Właśnie. Teraz na przestrzeni lat, wydaje mi się, że to całe odchudzanie to nie tylko przez Jacka. Owszem przez niego w większej mierze. Jednak trochę później chciałam także zauważyć reakcję rodziców. Co zrobią kiedy zauważą obiad w koszu, zupę w doniczce. A oni... [z goryczą] Nic... Zupełnie nic, jakby byli ślepi.[z płaczem w głosie] Dopiero tam w szpitalu, kiedy byłam podłączona do tej całej aparatury, kiedy czułam do siebie obrzydzenie, bo tyłam... Dopiero wtedy się pojawili. Porozmawiali ze mną pierwszy raz od trzech lat.. Cała nasza trójka płakała. [z uśmiechem] ta cała historia nas do siebie przywiązała. Zaczęliśmy rozmawiać. Rodzice powiedzieli mi, że moja ambicja, to, że tak przejmuję się opinią innych aż tak bardzo, jest złe. [z nutką tajemniczości] Ale wiecie kiedy najbardziej mi ulżyło? [ z nieukrywaną radością] Kiedy dowiedziałam się, że mimo wszystko będę mogła mieć dzieci. Nie wiem jakim cudem! Myślałam, że to będzie niemożliwe! [śmieje się wesoło] A jednak! Los dał mi szansę, wiecie? Wyszłam z tego. Zaleczyłam anoreksję. Jestem pewniejsza siebie, muszę brać witaminy, ale wiem, że mogę mieć dzieci, jednak dopiero jak na wadze pokaże się minimum 51kg. Zresztą! Sama tego świadomość... Wygrałam! Wygrałam z samą sobą! Chociaż było ciężko. Nawet nie wyobrażacie sobie jak ciężko. Żyć w tym odosobnieniu. Mijać się na korytarzu z podobnymi cieniami ludzi jak ja... Jeść na stołówce pod czujnym okiem pielęgniarki, która na siłę wpychała [z obrzydzeniem] łyżki jakiejś mazi. To patrzenie jak dziewczyny próbują wymigać się od jedzenia... [płacze] w życiu nie widziałam czegoś podobnego! Dwie dziewczyny chciały popełnić samobójstwo. Nie mogły wytrzymać tego, że inni kazali im przytyć. Jedna podcięła sobie żyły, do tej pory zastanawiam się jakim cudem znalazła na oddziale coś ostrego... Druga... Druga chciała wziąć za dużo prochów. [płacze histerycznie] ta pierwsza nie przeżyła. A była moją przyjaciółką tam... Tam była moją bratnią duszą! [próbuje się uspokoić, jednak wciąż szlocha] Miałyśmy później więcej zajęć z terapeutką. Jednak, wiecie co było najgorsze? Co tygodniowa wyrocznia, czy wyjdziemy na przepustkę, czy będziemy mogły obejrzeć telewizję, czy będziemy mogły wyjść na spacer... [z ironią]Wiecie co było wyrocznią? Waga! Każda z nas na niej stawała... Żeby wyjść, dziewczyny robiły różne głupie rzeczy. Do staników wsypywały monety, do majtek wrzucały ciężkie kolczyki, tylko po to, żeby mieć chociaż te 50dag więcej, żeby obejrzeć telewizję.[z dezaprobatą] Niektóre wcale nie chciały przytyć. Wymieniały się sposobami jak oszukać wyrocznię. [parska] Pfy! One chodziły na zbiorowe wymiotowanie! Jedna spuszczała wodę, a druga wymiotowała. [ze smutkiem] Żadna z was, dziewczyny nie chciałaby przez to przechodzić. Uwierzcie mi... To co powiedziałam, jest tylko dla was, jak to wykorzystacie, wasza sprawa. Mam nadzieję, że rodzice też coś z tego wyniosą, żeby porozmawiać ze swoimi córkami o tym co ich gryzie, jakie mają kompleksy. Wiem, że trudno, wiem, że wiele nie będzie chciało rozmawiać. [pouczająco] Jednak na Boga! Nie pozwólcie im się stać chodzącymi szkieletami! A teraz pozwólcie... Muszę iść na kontrolę, bo od psychologa to ja się jeszcze długo nie uwolnię. Jednak lepszy psycholog, niż znajoma wielu anorektyczek – Śmierć. [wchodzi za kulisy]

 


dobry 11 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
.
. 3 lipca 2008, 10:42
'Kiedy jakiś głosik w środku was mówi „schuudnij” to wy mu odpowiedzcie „pocałuj się w nos” bo ta gra, nie jest warta nawet świeczki.'

zakończenie prościutkie i naiwniutkie
nie jest to mocny akcent

wydaje się, że pół kroku brakuje, by całość nabrała innego tempa i wymiaru...

didaskalia najbardziej mi się podobają :)
difficulty 3 lipca 2008, 13:34
Heh, ja bym z tego zrobiła minimum trzy strony, ale wtedy nikt by tego nie czytał bo za długie, a ja w takich pisemnych sprawach jestem "długodystansowcem" nawet głupie wypracowania u mnie rozkręcają się dopiero po stronie ;)
szklanka
szklanka 3 lipca 2008, 21:32
zaczęło się nawet interesująco.niestety w miarę czytania powoli się rozczarowywałam. naiwnie to napisane, bardzo okrojone emocjonalnie. pod koniec przeradza się w edukacyjną, apelacyjną pogadankę. lekko to naciagane i nienaturalne. ale może jeszcze da się cos odratować ? :)
difficulty 3 lipca 2008, 22:04
Pewnie, że da. W miarę jak to czytam to jakoś tak sama zaczynam wykrywać luki. Jednak... Gdybym się rozpisała, to napisałabym z 5 stron, a tego byście nie chcieli, prawda? :)
szklanka
szklanka 3 lipca 2008, 22:13
nieprawda:) jezeli to będzie dobry tekst mogę czytac i więcej :) no chyba,ze mi nie wpadnie w oko to skoncze wczesniej niz polowie ;)
difficulty 3 lipca 2008, 22:42
A mogę jakieś wskazówki, co mogłabym pozmieniać? I chyba włożę w to więcej emocji. Szczerze mówiąc, trochę się ich bałam kiedy to pisałam, bo znam jedną osobę, która się z tym boryka i to jest na prawdę zawiła choroba... A te emocje przelać na papier, nie lada wyzwanie, w szczególności jeśli o życiu wie się tyle co osoba w moim wieku.
Aldona Widłak
Aldona Widłak 4 lipca 2008, 08:16
Witam. Przyłączę się do rozmowy. Monodram. Odważnie i ciekawe rzeczy mi się rysują. Przyłączam się do zdania Kropy i Szklanki, że trzeba by dopracować trochę ten tekst. Ponieważ to monodram i z założenia ma być grany na scenie, spróbuj przestawić się na bardziej sceniczny tok myślenia. Widzę po didaskaliach, że to potrafisz. Pomyśl, jak długo powinien trwać spektakl np. pół godziny. Masz określoną ilość czasu na wypowiedź, wtedy unikniesz tasiemcowego tekstu, który na scenie położy ludzi (mało kto wytrzyma trzygodzinny monodram). Spróbuj siąść nad tekstem i pisać tak, byś wylała z siebie wszystko, co chcesz powiedzieć. Potem przepuść to przez sito tych powiedzmy sześćdziesięciu minut, może być dłużej, może krócej, to zależy od Ciebie. Skondensuj tekst tak, by się nie rozwlekał. Wyobraź sobie postać, którą tworzysz. Już wiesz, że to kobieta. Ile ma lat? To bardzo ważne, piętnastolatka myśli inaczej niż osiemnastolatka, teoretycznie, bo są czterdziestolatki, które bywają ośmiolatkami. Jak na pomaturalną dziewczynę Twoja bohaterka jest nieco zbyt naiwna. Anoreksja dotyka zazwyczaj dziewczyny w wieku ok. 15-tu do 17-tu lat. Wiem co mówię, widziałam to w swojej klasie na własne oczy. Oczywiście później też się to zdarza, ale rzadziej. Skąd pochodzi Twoja bohaterka, ze wsi, z miasta, z bogatej rodziny, z biednej, wykształconej, czy nie? To pomoże Ci określić jej język, ubiór, zachowanie, gesty. Już widzę, że zaczęłaś ją poniekąd określać, te jej marzenia o chłopcu innym niż "ci spod monopolowego" wiele o niej mówią. Na końcu zastanów się, do kogo kierujesz monodram. Czy ma to być przeznaczone dla młodych ludzi jako ostrzeżenie, czy dla rodziców jako nauka? To również determinuje język a zwłaszcza sposób zwracania się do widza. Mam nadzieję, że moje uwagi na coś Ci się przydadzą. Powodzenia, bo temat ważny i wart poruszenia.
difficulty 4 lipca 2008, 10:32
Dziękuję bardzo za wskazówki :) Siadam do pisania i postaram się to dopracować, a później znowu dodać to tutaj. Mam nadzieję, że nie wyjdzie mi to gorsze niż wcześniejsze :)
Aldona Widłak
Aldona Widłak 5 lipca 2008, 16:39
No, no. Dużo rzeczy dowiedzieliśmy się o naszej Baśce. Prawda? Nabrała kształtu i ile nowych wątków się pojawiło. Chętnie teraz puszczę w świat, chociaż nasuwa mi się jeszcze jedna myśl. Przydałoby się zapis graficzny uczynić bardziej przejrzystym. Dla monodramu granego na scenie nie będzie miało to aż tak wielkiego znaczenia, ale tu raczej się czyta, niestety zbyt rzadko na głos. Kiedy ktoś widzi zbitą masę tekstu, bywa, że wycofuje się, jeszcze nim zapozna się z pierwszą linijką. Co do pointy ja napisałabym: "Jednak lepszy psycholog, niż znajoma wielu anorektyczek – Śmierć.". Krótsze jest mocniejsze, ale zrobisz jak zechcesz, to przecież Twój tekst, zresztą zobaczymy co powiedzą inni. Ja się czasami mylę, ale to tajemnica. W ostatnich didaskaliach jest "wchodzi zza kulisy". To znaczy, że z kulisów wychodzi na scenę. To stara, rzadziej już dziś używana forma. Jeśli Baśka ze sceny schodzi, powinno być "wychodzi za kulisy". Proszę Cię, daj mi odpowiedź, czy zmieniasz zapisz graficzny. Jeśli chcesz zostawić tak, jak jest, w takim stanie dam na pierwszą stronę.
.
. 5 lipca 2008, 16:46
mieć taką o!boską Aldonę, to jak tuzin Aniołów Stuży...
prawda difficul? :)
Aldona Widłak
Aldona Widłak 5 lipca 2008, 16:49
Ojej! A to mi się teraz cieplutko zrobiło. I co ja mam powiedzieć?
difficulty 5 lipca 2008, 17:27
Mogę poprawić, oczywiście, tylko po postu wczoraj już na szybko to dodawałam bo mnie czas naglił. A co do tego "zza kulisy" biję się w pierś, literówka mi się wdarła i jej nie zauważyłam. Zaraz to poprawiam :) A co do zapisu graficznego, miałam to inaczej zapisać, przyznam się, że leń ze mnie po prostu :)
Do Kropy: Tak, najprawdziwszy skarb :)
Aldona Widłak
Aldona Widłak 5 lipca 2008, 18:22
Dobra. Puszczamy na pożarcie. Zobaczymy co będzie. Powodzenia.
Sirocco
Sirocco 5 lipca 2008, 20:04
forma do dupy, tekst świetny.
tajemnica
tajemnica 5 lipca 2008, 20:22
ja również jak Sirocco. Wydaje mi się, że czytałoby się o wiele lepiej gdyby tekst nie był jedną bryłą. Oddzielone lekko opisy w kwadratowych nawiasach od monologu i od razu byłaby to czytelniejsza i bardziej przystępna forma teatralnego monodramu. Tekst świetny. :)
Nanaa 7 lipca 2008, 22:47
bardzo mi sie podoba ten tekst
(to była ocena nieznającego sie na sztuce pisanej słuchacza :) )
joan
joan 8 lipca 2008, 11:13
didaskalia mają pomagać- aktorowi przede wszystkim - tu przeszkadzają- nie dajesz dzięki tym opisom ruchu scenicznego czytelnikowi pola do wyobraźni- ma być jak Ty chcesz a ja zgrałabym niektóre momenty inaczej niż sugerujesz :)

bardziej skupiłaś się na didaskaliach niż na tekście - ciekawe dlaczego- może chciałabyś być reżyserem? :)

sam tekst ocenię w późniejszym okresie jak poczytam go na głos i spróbuję wygrać :)
joan
joan 8 lipca 2008, 20:14
tekst bardzo dojrzały

Końcówka mogłaby być bardziej wyrazista

pomyślałam o takim zakończeniu:

"Zapytacie się pewnie gdzie wtedy byli moi rodzice.
ano! W pracy.
dużo pracowali.
żebyśmy mieli co jeść."


monodram musi trzymać widza w skupieniu a zakończenie im bardziej mocne tym bardziej zapada widzowi w pamięć:)

gratuluje dobry tekst
Kliner Ka.
Kliner Ka. 24 sierpnia 2009, 17:52
Ktoś powyżej napisał "forma do dupy,tekst świetny"...Poruszasz w swych tekstach trudne i ważne współcześnie ( i nie tylko ) tematy,ale z formą masz problemy.Wielu je ma.Masz czas ,jesteś bardzo młoda,jeśli Cię nie zniechęci ostra krytyka to dasz radę.Pamiętajmy,że wszyscy którzy tu wchodzimy narażamy się na nią i wyciągajmy z niej co wartościowego,a co złośliwego odpuszczajmy swej pamięci.Twój najnowszy tekst ( Pani Milcia) ,gdyby to ode mnie zależało dostałby autoryzację mimi pewnych usterek ,które sama znajdziesz.Niewielkich ,dasz je radę poprawić.Pamiętajmy też,że podnoszenie noty przez znajomych nic nie daje.Przeczytałem kilka Twych tekstów i uważam,że od pierwszego do ostatniego zrobić całkiem niemały postęp,bedzie więc lepiej.Pozdro.
4 738 wyświetleń
przysłano: 2 lipca 2008 (historia)

difficulty

27 Łódź
12 tekstów 24 komentarze
Bywam irytująca, kochana, wredna, roztrzepana. Nie lubię samotności.

Inne teksty autora

z pamiętnika zatwardziałej singielki

difficulty, opowiadanie

Mamo...

difficulty, miniatura

TO.

difficulty, opowiadanie

Pani Milcia

difficulty, opowiadanie

Do Ciebie

difficulty, opowiadanie

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło