Lato miłości (opowiadanie)

Agnieszka Kłos

Bomby wybuchały tak często tego lata Jak jakieś awantury Jak napięte nerwy Po prostu wciąż gdzieś wybuchały bomby...
Bomby wybuchały tak często tego lata Jak jakieś awantury Jak napięte nerwy Po prostu wciąż gdzieś wybuchały bomby Bez krzyku W jednej chwili pękali ludzi i znikali Nie powiem Ale jak balony Można się było śmiać Po pierwszym razie, kiedy o bombie się tylko słyszało Ale nie potem Kiedy nagle znikał twój pasażer albo ktoś kto dosłownie sekundę wcześniej stał na przystanku I nawet ci się podobał Wtedy to przestawało być śmieszne i działało na człowieka Niemal bombowo No właśnie Wybuchowo nawet Ja byłam wtedy bezrobotna jak większość tych ludzi tego lata i włóczyłam się często po mieście Dlatego mogłam zobaczyć dokładnie, ile bomby narobiły dziur Nie chodzi o hałas żeby było jasne Bo podczas takiego wybuchu już się niczego nie słyszało Spadało się z powrotem na ławkę, otrzepywało strzępy ciepłego ciała i głuchło na długie minuty To było jak łapanie fajerwerków, mrużenie powiek, klaskanie komuś przed nosem Ze światem się nic nie działo Świat istniał Nie zmieniał kolorów Znikali tylko ludzie I co gorsza dziewczyny Liczyłam straty tego dnia Na cokolwiek się zagapiłam znikało Można było pomyśleć, że sama je wysadzam w powietrze Tych ludzi, kurcze, dziewczyny z zemsty, że nie są moje, domy, sklepy, jedzenie Przesuwałam tylko wzrokiem i to znikało A ludzie nie byli ci sami Zostawała z nich lekka tkanina, poszewka, plaster Wszystko oczywiście zależało od rodzaju skóry, którym dostawało się w twarz Siedziałam na przystanku Prażone orzeszki turlały się jak piłki nożne na szarym boisku Kłody pod nogi, bo gołębie nie mogły ich dostać I nagle podeszła ta babcia W sukience Przysięgam, że dobrze myślałam Jak balon W prążki Miała gruby brzuch i koszyk na owoce Naprawdę pierwszorzędny zeppelin I wtedy wybuchło coś obok Parter domu zwalił się głęboko pod ziemię Widocznie pękli mieszkańcy tego domu No w każdym razie grzmotnął i zrobił się krótszy Babcia sapnęła i usiadła Miałam dzwony w uszach To cisza tak uroczo dudniła Bo po wybuchu był zawsze ten moment zupełnie pustej ciszy Takiego zassania Oczywiście smak gruzu w ustach Na grzywie czerwonawy pył od cegieł Babcia już dawno drzemała Jej stopy były przeżarte przez ziemię i przegryzione przez żółte paznokcie Pachniała starą skórką słoniny i w koszyczku miała chyba jakieś mięso Pewnie jechała do wnuków Tyle miłości w takiej piłce Zagapiłam się na nią i nagle odrzuciło mnie w tył To była jasność Sto razy mówili o tym w Radiu Marii jako o objawieniu albo wniebowstąpieniu Ja nie wiedziałam czy babcia właśnie umarła czy poszła do nieba i wróciła Ale żeby się o tym przekonać wystarczyło powłokę zobaczyć Strzępy babci i sukienki wisiały na barierkach Sandały z urwaną nogą wpadły mi pod nogi Koszyczek wysypał mięso w papierku i różaniec Teraz zrobiło mi się dopiero smutno Byłam jak atomówka Zachodziło słońce Jeszcze miałam jeden autobus, ale zupełnie ogłuchłam od tego wybuchu i nie miałam ochoty się ruszać Ludzie podchodzili Sprawdzali swoje godziny jakieś tam sprawy Wiadomo I nikt nie zobaczył nawet sukienki Siedziałam obok Kopnęłam leciutko ten sandał z nogą, żeby ktoś przydepnął i zauważył Ale ludzie spoglądali tylko na mnie z politowaniem Czego to teraz nie wymyślą Te ofiary terroryzmu Hepening taki w centrum miasta Głupia reklama Po zmroku odzyskałam nieco formę i mogłam wstać z tego przystanku Poszłam do domu Zostawiłam babcię w tych strzępach W końcu to nie był mój pierwszy raz z bombą


niczego sobie– 25 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
sick
sick 1 czerwca 2006, 14:42
no! i to jest kawał dobrej groteski
midori
midori 1 czerwca 2006, 17:47
porządna proza! ostra!
Andrew Wiggin 1 czerwca 2006, 20:09
Litości. Łamanie linii i kropki! Ja wiem że to teraz takie "stajli" i wogóle, że w blogach tak się pisze, że na GG tak się piszę, ale ja jestem człowiek starej daty. Męczenie się nad tą formą zepsuło mi bardzo treść (która wierząc przedmówcom zapewne jest dobra).
Andrew Wiggin 1 czerwca 2006, 20:10
Co za ironia, że Twoje przesłanie dla świata to kropka! :-D
Murawa
Murawa 1 czerwca 2006, 21:46
mam problem z utozsamieniem sie z bohaterka, jest konturem postaci, ktora chcialaby byc dlaczego zostawia babcie jesli jej smutno. jest lingwistycznie bardzo cyniczna wobec babci. Nie wierze w te smutek. niech to bomba rozp...
semp 2 czerwca 2006, 01:37
Brak kropek bardzo utrudnia odbiór tekstu, który jest naprawdę fajny. Daję 6/7.
Maciej Dydo Fidomax
Maciej Dydo Fidomax 5 czerwca 2006, 01:59
wbrew pozorom styl pasuje do tekstu, gorzej ze tematyka nie wykorzystana ;), jeden dobry i powalajacy obraz rozerwanego zeppelina, to za malo no i puenta siakaś takaś nijakaś ;), bo jak dla mnie to był twój pierwszy raz z bombą :P czekam na cos lepszego :)
Andrew Wiggin 5 czerwca 2006, 04:49
Fidomax, tęskniłem ^_^
aga
aga 14 pazdziernika 2006, 16:19
beznadzieja ...;( chce wam sie pisac takie durnoty...?? chyba sie nudzicie ni macie nic lepszego do roboty? napiszcie lepiej jak przetrwac kolejny dzien...jak nie martwic sie o jutro!!!
vidocq 14 lutego 2007, 11:21
Nie za bardzo znam się na krytyce literackiej. Podobało mi się.
1 266 wyświetleń
przysłano: 17 kwietnia 2009 (historia)
Agnieszka Kłos

Agnieszka Kłos

19
52 artykuły 3 teksty 17 komentarzy
Dziennikarka, krytyk sztuki, performerka. Wykłada fotografię prasową i dziennikarstwo internetowe na wyższej uczelni. Wiceprezes Stowarzyszenia Artystycznego Rita Baum. Agnieszka Kłos - znana jako agniusza. Stypendystka Ministra Kultury na warsztatach…
Zasłużeni dla serwisu

Inne teksty autora

Lampa

Agnieszka Kłos, opowiadanie

Wosk

Agnieszka M. Kłos, opowiadanie

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło