poznanie (opowiadanie)

litr

Motto: Śmiercią jest wszystko co widzimy na jawie. Heraklit z Efezu
Poznanie

Długo o nim myślała. Już podczas studiów, gdy widywała go często, załatwiając najprzeróżniejsze sprawy, w banku, w którym był jednym z dyrektorów, któregoś z działów. Młody, przystojny, trzydziestoletni kawaler zostawiał za sobą wspaniałą woń drogich perfum. Do pracy przyjeżdżał sportowym coupe. Miał jednak w sobie, to coś, co wszystkie słabostki snobizmu i nadmiaru bogactwa zakrywało całunem nieprzeniknionej dobroci i wspaniałomyślności..

Wdzięk i szczera skromność, w jasnym, niezmąconym spojrzeniu, przyspieszały jej puls i rozpalały wnętrze.

Studia dobiegły końca. Młoda absolwentka psychologii wciąż odwiedzała znany już sobie bardzo dobrze bank. Jej zaradność i upór sprawiły nawet, że kilka razy on sam osobiście zajął się jej sprawami. Subtelna gra rozciągana z rozmysłem i psychologicznym wdziękiem pozostawiła wreszcie tylko ich dwoje, na planszy. Gra była właściwie już rozstrzygnięta. Niedługo trwał ten nierówny pojedynek.

Kilka tygodni mieszkali już razem. Ona znała „wszystkie” jego tajemnice – zakątki i zakamarki, które tak skrzętnie ukrywał przed innymi. Było jednak coś, co nie dawało jej spokoju. Na jego pięknej twarzy, przyznawała to z dumą, znajdowała się niezwykle mała, średnicy może ostrza szpilki „dziurka” – tak to nazwała. Z daleka wyglądała jak pieprzyk lub pieg, lecz kiedy przyglądała się z bliska wyraźnie widziała otwór. Wydawało się jej, że przenika on skórę, kości i prowadzi aż do mózgu. Zdaje się otwierać tajemne przejście do istoty jego myśli.

Ta mikroskopijna dziurka stała się jej obsesją. Nie mogła, choć bardzo się starała, oddalić od siebie jej widoku. Widziała ją, kiedy był blisko i kiedy był daleko. Wspaniałe rysy, cudowne, wysokie czoło, dumny wzrok i zimne czerwienią usta rozmywały się i zanikały. Była tylko „dziurka”. Walczyła ze sobą przez długie, niekończące się miesiące, ale opór słabł, z każdym dniem i przybliżał się dzień ostateczny.

Wieczór upłynął podobny dziesiątkom poprzednich, jedynie odrobina silnego środka usypiającego, wsypanego do herbaty, była fałszywym odstępstwem od namaszczonego porządku rzeczy.

Zasnął nieświadomy niczego. Spał tym snem, co wieczność mając na powiekach nie da się zmącić niczym.

Zapaliła lampkę, spojrzała na „dziurkę”. Była wyłącznie „ona”, nie było nawet jego śpiącego ciała – był przepastny otwór, a pytanie, dokąd prowadzi wciąż pozostawało bez odpowiedzi. Drżącą ręką chwyciła igłę. Niepewnie zbliżyła ją do jego twarzy. „Teraz.” – pomyślała i wsunęła czubek igły. Nie drgnął, nie poruszył się, nic się nie stało. „Jest jak maszyna.” – wyszeptała nerwowo i wbiła całą igłę w jego ciało. I wtedy potężny wybuch rozerwał jego głowę, raniąc ją dotkliwie. Z otwartych ran obficie spływała krew. Nie było już, ani dziurki, ani ratunku. Oczy przesłonięte martwą zasłoną spoglądały na skrwawione, bezgłowe ciało, rozciągnięte bezradnie na łóżku. Upadła. Z jej krwią spłynęło jej ciekawe, przewrażliwione życie.


słaby+ 4 głosy
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
yah
yah 9 września 2006, 00:44
czyta się dobrze i zaciekawia od początku. jednak ostatnie zdanie psuje efekt. zdecydowanie uważam, że tekst powinien się skończyć na "Upadła", albo nawet przed i wydźwięk ostatniego zdania pozostawić czytelnikowi.

pozdrawiam
yah
litr 9 września 2006, 23:44
dziękuję serdecznie za pierwszą opinię, każda nowa myśl jest jak nowe tchnienie w nieożywioną materię słowa, która tworzy w naszych umysłach i sercach niekończący się szereg połączeń niewypowiedzianego, czy "psuje"? nie wiem... pisałem to opowiadanie 9 lat temu i wiem, że wtedy byłem śmiertelnie poważnie przekonany, że przyczyna rodzi skutek, i że nie ma w tym łańcuchu zdarzeń miejsca na cudze dopowiedzenia, dziś, cóż ... to już zupełnie inna historia...
litr
sick
sick 11 września 2006, 20:55
groteskowo...
ciekawie
choc moznaby niktore ozdobniki poobcinac, i sporo wygładzic, bo miejscami jest dosc kanciasto
pozdrawiam
litr 11 września 2006, 23:46
do sic
dziękuję
"kanciasto" zgadzam się w 100 % ale po 9 latach od napisania tego tekstu jego kanciastość jak napisałeś ja mówię o tym kościstość jest dla mnie dość zabawnym wspomnieniem swoich ówczesnych możliwości
z poważaniem
litr
kul
kul 16 września 2006, 13:40
a mi się nie podoba. i źle czyta się mi
636 wyświetleń
przysłano: 11 września 2006

litr

20
1 tekst 5 komentarzy


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło