ten sen (opowiadanie)

Carbo

napisałem to jakiś czas temu. rok może dwa lata temu. myślałem, że jak zamknę lęk w słowach to on zniknie. nie zniknął. powraca.
Znowu miałem dzisiaj ten sen. Nie wiem kiedy przyszedł, ani nie wiem skąd przyszedł. Śniłem nicość. Potrafisz to sobie wyobrazić? Pustka. Nie ma światło, ale nie ma też ciemności. Nie ma dźwięków, ale nie ma też ciszy. Nie ma przestrzeni i czasu. Nie ma materii, ani antymaterii. Nie ma wszechświata i nie ma nicości. Tak, nawet nicości nie ma.

Śniłem świadomie. Wiesz co to znaczy? Wiesz jak to jest obudzić się we śnie? Obudziłem się w nicości. Tylko, że tam nie było nawet nicości. Jeśli miałbym określić czas, to było by to miliard lat przed powstaniem wszechświata i kolejny miliard przed narodzinami Boga. A może tuż po jego śmierci. Obudziłem się w tym śnie i ogarnął mnie lęk. Panika. Nigdy przedtem nie bałem się tak bardzo. Kiedy przeżyje się coś takiego nie boisz się już niczego. Tylko tego, że ten sen kiedyś wróci. A on wraca ciągle. Nie potrafię policzyć ile razy śnił mi się ten sen. Może dwa, a może szesnaście. I tylko strach jest coraz większy.

Obudziłem się w tym śnie. Poczułem, że nogi uginają się pode mną. Leżałem. Jak to możliwe gdy człowiek leży? Poczułem, że ten strach mnie paraliżuje. Z trudem chwytałem oddech. Najgorsza była świadomość. Nawet nie strach, a właśnie świadomość. Wiedziałem, że leżę w swoim łóżku, w pokoju, który tak dobrze znam, a jednocześnie mnie tam nie ma. Stałem się własnym złudzeniem. Nicością.

Zerwałem się na równe nogi. Dopiero wtedy ogarnęła mnie tak naprawdę panika, bo sen nadal trwał. Zacząłem biegać jak szalony po pokoju. Od ściany do ściany. Dotykałem krzesła, biurka, szafki, ściany. Podświadomie szukałem kontaktu z rzeczywistością. Z tym co nazywam rzeczywistością. Wiedziałem, że radio gra całą noc, ale nie słyszałem żadnego dźwięku. Zapaliłem lampkę, ale nie widziałem światła. Tylko cienie.

Usiadłem na łóżku i zapragnąłem znaleźć się wśród ludzi. Nierealne. Środek nocy. Zapragnąłem poczuć czyjąś obecność. Tak zwyczajnie. Żeby przekonać się, że to był tylko sen. Nierealne. Nie było nikogo. Chciałem zadzwonić do kogoś, ale przecież był środek nocy. Znasz to uczucie? Wiesz jak to jest zgubić się w tłumie? Siedziałem na łóżku i byłem najbardziej samotnym człowiekiem na świecie. W nicości. Czasem, ten stan trwał godzinę, a czasem pięć minut. Potem kładłem się do łóżka i myślałem o swoim życiu. Wiesz jak ulotne wydają się wtedy wszystkie problemy? Dostrzegam błahość tego wszystkiego co za dnia urasta do rangi tragedii. Przez te kilka chwil patrzę na świat inaczej. Nie boję się podejmować żadnej decyzji i nie boję się korzystać z życia. Przez te kilka chwil sam jestem bogiem. Zasypiam powoli, a serce się uspokaja. Nad ranem ręce i nogi przestają drżeć. Wstaję i idę stawiać czoło całemu światu. Nicości. Rano nie ma nicości. Jest, tylko ja nie myślę o niej. Jem, idę, mówię. Patrzę i widzę. Słucham i słyszę. Udaję, że nie ma nicości.

Dzisiaj miałem ten sen. Śnił mi się na jawie. Jechałem tramwajem i nagle ten sen mnie ogarnął. Obudziłem się w nicości. Byłem obcy w tłumie ludzi. Gdyby oni tylko wiedzieli, że w jednej chwili stali się nicością. Gdyby przeszło im to przez myśl. Sen nie trwał długo. Ustąpił miejsca panice i lękowi. Byłem wśród ludzi i byłem samotny. Byłem nicością. Szklistym wzrokiem patrzyłem na ludzi, a oni stawali się przezroczyści. Nicością.

Nie dziw się, że mam problemy z zaśnięciem. Czasem zanim zasnę przychodzi ten sen. Podrywam się z łóżka, biegnę do drugiego pokoju i oglądam z bratem telewizję. On ogląda, a ja trzęsę się ze strachu.

Myślałem, że każdy strach można oswoić. Strach można, ale nie sen.


niczego sobie+ 12 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
ew
ew 12 pazdziernika 2006, 06:21
przeczytałam jednym tchem , chociaż proza to nie moja bajka , ale tekst wciągnął od pierwszego zdania . Osiągnąłeś klimat i potrafisz przytrzymać czytelnika do końca , chociaz juz po wstępie wiadomo ze fabuła się nie zmieni . Ktoś kiedyś napisał :

strach jest uroczy
ma wielkie oczy

cyniczny , bo cynieczny ten dwuwers , ale dedykuję go autorowi tego snu
Carbo
Carbo 21 pazdziernika 2006, 18:38
widzę, że tekst jest odbierany skrajnie. w sumie to mnie to nie dziwi. dziwi mnie natomiast brak argumentów na taką czy inną ocenę.

innymi słowy nie jest dla mnie ważne jak ten tekst ocenicie, ale to jak go odbieracie i właśnie to chciałbym, żebyście opisali.
pozdrawiam
kama 23 pazdziernika 2006, 16:25
Masz talent.Wciągające i oszałamiające,porywa i odrzuca swoją zagadką... Gratulacje!Dla mnie bomba
turtur 29 pazdziernika 2006, 22:06
skądś znam takie uczucia - oddałeś słowami to czego ja nie potrafiłbym opisać...
fcgfxfg
fcgfxfg 7 listopada 2006, 13:36
gupi i porąbany.nie morzecie daś czegoś lepszego modniejz\szedo
trebor
trebor 5 maja 2007, 22:04
"Potem kładłem się do łóżka i myślałem o swoim życiu. Wiesz jak ulotne wydają się wtedy wszystkie problemy?" tez miewam takie uczucia gdy sprawy zycia codziennego staja sie blahe, jest to przyjemne uczucie, staje sie wtedy odwazniejszy, lecz ten stan szybko sie konczy bo juz na poczatku nowego dnia; czytajac ten tekst staralem sie przypomniec te uczucie, prawie mi sie udalo...
ktoś
ktoś 5 sierpnia 2007, 23:20
Carbo Ty to przeżyłeś naprawdę ! Straszne uczucie. " Jak piękna kartka pergaminu która w ułamku sekundy zamienia się w zgniecioną szmatę papieru "
829 wyświetleń
przysłano: 19 pazdziernika 2006
Carbo

Carbo

40
40 tekstów 15 komentarzy 2 teksty piosenek

Inne teksty autora

cicha woda

Carbo, opowiadanie

ulotni

Carbo, opowiadanie

ten świat

Carbo, opowiadanie

Ten dzień

Carbo, opowiadanie

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło