Delilah (opowiadanie)

ataraksja

odsłona pierwsza z ...

Ostatni raz chuchnął. Przetarł delikatnie irchową ściereczką szarobiały marmur. Smukłymi palcami poprawił herbacianą różę, która smętnie zwiesiła zarumienioną główkę. Strzepnął z brązowego weluru zeschłe łzy płatków z minionych bukietów. Westchnął i z zadowoleniem ogarnął raz jeszcze wzrokiem całość kompozycji.

Z tym przekonaniem budzę się i zasypiam. Tak jest lepiej. Dla ciebie. Bo w końcu dopiąłeś swego.

Świece płonęły w ośmioramiennych lichtarzach, z których obłaziła pozłotka. Nikt na to nie zwróci uwagi. Ośmiokątna kaplica tonęła w listopadowej pomroce chmurnego przedpołudnia. Witrażowe szkiełka czterech rozet umieszczonych w kopule ledwo przepuszczały senne światło dnia.

Wiesz, to przypomina trochę nasz pierwszy wspólny weekend. Uparłeś się, że ma być klimat, jak w pracowni Veermera. Twój pokój w dziewiętnastowiecznej kamienicy świetnie pasował na pracownię starego flamandzkiego mistrza. Wystarczyło tylko zdjąć z okien stare kotary, wykleić szyby w niebotycznie wysokich oknach imitującą wzór witrażowego szkła okleiną. Bawiliśmy się tamtego popołudnia jak para szalonych scenografów przygotowujących wielką teatralną premierę.
Znienawidziłem wtedy Delilah Toma Jonesa. Po cholerę kupiłem na Allegro ten stereofoniczny sprzęt z gramofonem? - Wyłącz tego starego pryka! - warczałem, czekając w napięciu żeby wreszcie nadeszła chwila, o której marzyłem od tak dawna. Tylko ty, ja, farby i ... i Palestrina .
W końcu zdyszani od wspinania się po drabinie i z obolałymi od wyklejania wielkich powierzchni szyb ramionami, dzikimi okrzykami ogłosiliśmy finał przygotowań. Nieludzko głodni pognaliśmy do kuchni.
Już w długim, ciemnym korytarzu prowadzącym w głąb mieszkania dawał się wyczuć drażniący nozdrza zapach spalenizny. Czajnik pozostawiony na gazie przypominał rozżarzoną kulę. Jeszcze chwila i na naszych oczach eksplodowałaby świetlistopomarańczowa bomba.
- Niech to szlag! Ja pierdolę! - wrzasnąłem rozpaczliwie w chwili, gdy wpadliśmy do kuchni. Pierwsza eksplozja nastąpiła znacznie wcześniej. Jej skutki w postaci abstrakcyjnie rozsianych po groszkowych ścianach brunatnych grud opowiadały mit o jajkach faszerowanych pastą z łososia.
- Warhol byłby z ciebie dumny - powiedziałeś po chwili grobowej ciszy i nagle obaj parsknęliśmy śmiechem. Zachłystywaliśmy się nim do łez rechocząc coraz głośniej. Bezsilność czasem można zabić śmiechem.

Bezwiednie uśmiechnął się do swoich myśli. Przecież to już koniec. Za kilkadziesiąt minut długimi palcami dotknie klawiatury, żeby zagrać „Delilah" ostatni raz. Nareszcie? Najpierw jednak będzie koncert dla zgromadzonych w kaplicy żałobników.
Nie czuł żadnego przymusu ani przygnębienia. To ma być koncert kameralny. Tym razem tylko on i muzyka. Reszta... to tylko tło, widzowie z tamtego świata.

- Jak chcesz. Ale tu światło jest bardziej miękkie - wskazałem ręką na wysłaną zielonym aksamitem kanapę. Odwróciłem się w twoją stronę.
Głos zamarł mi na ustach. Stałem oniemiały, nie chcąc spłoszyć żywego obrazu. Czułem. Jak krew nagłym skokiem, niczym przyczajony tygrys dopada mego serca. Szarpie je wściekle i chlusta strumieniem w podbrzusze i lędźwie.
Stałeś w kręgu rozedrganego blasku nagi i tak porażająco piękny, jak Fidiaszowy posąg.
- Puść jeszcze Delilah i zaczynajmy, bo czeka nas sporo pracy, a kolację chyba będziemy zdrapywać ze ścian - uśmiechnąłeś się chłopięco, niemal łobuzersko.
Skręcało mnie boleśnie z trudem hamowane pragnienie, żeby poczuć pod palcami żywą glinę twojego ciała. Zetrzeć językiem słoną wilgoć łez zebranych w kącikach oczu po tamtym wariackim śmiechu.
Mieszałem farby pragnąc przelać w ich konsystencję i odcień zaczadzone zmysły.
Z lekka ochrypły, mocny głos Toma Jonesa drażnił napięte nerwy ledwie trzymane na postronku. Melodia pulsowała pod czaszką, ale to chyba właśnie dzięki niej zacząłem dozować sobie przyjemność, wydłużać czas. Miałem cię wtedy na wyciągnięcie ręki. Potrzebowałem jednak sycić się tobą, smakować jak koneser, którym przecież byłem.
Od tamtego wieczoru stałem się niewolnikiem Delilah. I twoim.

Na jedną z kolejnych sesji wpadłeś w towarzystwie. Już od progu wołałeś, że jesteście kurewsko głodni i ledwie pomogłeś zdjąć jej płaszcz, zaraz pobiegliśmy we trójkę do kuchni. Zoja zażyczyła sobie naleśniki z dżemem wiśniowym i naleśniki „się" usmażyły. To znaczy we dwóch je smażyliśmy. Albo może ja smażyłem, a ty smarowałeś dżemem placki i robiłeś co chwila słodkie oczy do Zojki.
Nie wiem, może się nie znam, ale zdaje się, że była bliska ideału 98-65-98. No i miała patent. Latała na szybowcach samodzielnie od roku. Rudzielec ze staromodnym warkoczem. Zielona Irlandia w oczach.
Bez żadnego zażenowania wparowała do pracowni, której strzegłem jak sanctissimum od momentu gdyśmy ją razem urządzali. Zaszyła się w kącie na jakiejś poduszce, paliła przeglądając teczkę z moimi szkicami i nawet przez chwilę nie krępowało jej, że pozujesz mi w stroju Adama. Jakbyś był w tamtych chwilach naprawdę jakimś cholernym Dawidem. Za to mnie tego dnia paleta dwa razy wypadła z rąk. Bo widziałem kątem oka, jak rzucasz w jej stronę ukradkowe spojrzenia. I czułem boleśnie, jak twoje ciało i dusza ulatują ode mnie do innego raju, w którym pierwszy grzech popełnili niewinny mężczyzna i jeszcze bardziej nie-winna kobieta.
Tego dnia Delilah doprowadziła mnie niemal na dno piekła.


część druga - ostatnia, wkrótce Smile

P.S. Rozrasta się. Kolejnych odsłon będzie zdecydowanie więcej.


dobry 5 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
.
. 13 stycznia 2008, 01:19
Wolałbym, żeby było 'to pozłotko', zamiast 'ta pazłotka'.
Ale jak ma obłazić z lichtarzy, to może i lepiej, że jest rodzaju żeńskiego... :)
ataraksja
ataraksja 13 stycznia 2008, 07:15
dla Ciebie będzie w wersji wymaganej, ale oddzielnie - zgoda? ;))
Arek Janicki
Arek Janicki 14 stycznia 2008, 13:16
Widziałem tę pracownię. Mieszkałem kilka lat temu w pewnym ogromnym mieszkaniu studenckim w starej kamienicy i jeden z pokoi służył za pracownię malarską. W ogromnych oknach nie było firan, wszędzie unosił się zapach farb olejnych i powietrze przesiąknięte było niesamowitą treścią, niesamowitym sensem. Każdy dzień był niespodzianką - przez mieszkanie przewijali się przeróżni ludzie, opowiadali niestworzone rzeczy, jak w czeskim filmie...
Teraz to tylko wspomnienia, które od czasu do czasu przetrę suchą szmatką...
ataraksja
ataraksja 14 stycznia 2008, 14:27
I ja mieszkałam przez trzy lata w takim mieszkaniu w secesyjnej łódzkiej kamienicy. Z tym, że mieszkanie, które tu opisałam mogłoby tak wyglądać, jak wspominasz je Ty, a ja - chciałabym, żeby wyglądało :)
Dziękuję aerjotl za refleksje i ocenę :)
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 17:37
Sympatyczne, ale nie mamy działu dla staruszków ataraksjo:)
Wywrota to forum, na którym publikujemy teksty poważniejsze, .niż to co napisałaś
Na pewno bardzo dobrze, że próbujesz pisać, bo to w przyszłości zaprocentuje może jakimś dojrzałym i ciekawym tekstem. Ten jednak jest jeszcze za dojrzały tekst i na dodatek pełen literówek i błędów.
Tym razem na pierwszą stronę jeszcze daleko :)
Pozdrawiam i życzę coraz lepszych i dojrzalszych tekstów. NIUNIA :) HA HA HA
ataraksja
ataraksja 15 stycznia 2008, 17:46
Czegóż można się spodziewać po Niuni? Ano własnie niskiego odwetu ;)
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 17:48
ojej co się stało z twoją średnią czyżby zmalała ha ha ha
ataraksja
ataraksja 15 stycznia 2008, 17:50
A wiesz? mnie średnie nie interesują, natomiast popatrzymy sobie uważniej z na Ciebie, jako okaz pierwszorzędnej złośnicy ;)
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 17:53
ale ludzie nie patrzą na twoje serduszko lecz na twoją średnią
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 17:58
dobra żartowałam jest mi bardzo przykro wygłupiłam się i tyle sorex wiesz mi nie wytrzymałabyś ze mną jako z uczniem sorex
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 17:59
możemy przejść na "ty" ??????
ataraksja
ataraksja 15 stycznia 2008, 18:00
mów do mnie po polsku NIUNIU... wytrzymuję i z takimi jak TY maluszkami ;)
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 18:05
wierz mi ja nie jestem taka zła
tylko się wygłupiam jak każdy w moim wieku ;)wybacz
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 18:13
Śmiech to podstawowa czynność człowieka.Śmiechem odreagowujemy nagromadzone emocje, które są umieszczone są w naszym mózgu.Ludzie często starają się zapobiegć "efektom ubocznym", czyli gazom niestety w niektórych przypadkach jest to nie możliwe.W organiźmie człowieka znajdują się specjalne organy, które odpowiadają za śmiech.Często uśmiechamy się, bo chcemy rozładować niepotrzebny stres, czy uniknąć nieciekawej sytuacji.
Niunia
Niunia 15 stycznia 2008, 18:14
ej ej magister atraksjo za dużo sobie nie pozwalaj z tymi ''maluszkami''
electricdog
electricdog 15 stycznia 2008, 18:38
no, moja droga. miękko. miękko. a zakończenie spada mocno. lubię, cenię, podoba mi się.
Arek Janicki
Arek Janicki 15 stycznia 2008, 21:24
z racji tego, że Sick na chorobowym - ja autoryzuję. :)
Pegaz
Pegaz 15 stycznia 2008, 22:39
Ataraksjo, jesteś urodzonym pedagogiem.
Ja bym utopił w kałuży. :)
ataraksja
ataraksja 15 stycznia 2008, 23:18
To... niewychowawcze ;) Przykład musi iść z góry, no a mądrzejszy zawsze ustępuje.
O co tu walczyć? I na dodatek jeszcze z dzieckiem?
Bardzo dziękuję Pegazie za wizytę. Pozdrawiam :)
630 wyświetleń
przysłano: 12 stycznia 2008 (historia)
ataraksja

Beata Stanecka ataraksja

55 Żyrardów
5 artykułów 60 tekstów 9 prac 1995 komentarzy
Humanistka, polonistka i nauczycielka filozofii i etyki w dwóch szkołach ponadgimnazjalnych w Żyrardowie k/ Warszawy. Współorganizatorka ogólnopolskiej akcji „Jesienny liść poetycki” (2006 r.), której uczestnicy "uwolnili" na jeden dzień swe…
Zasłużeni dla serwisu

Inne teksty autora

drugi oddech

ataraksja, miniatura

ktokolwiek...

ataraksja, wiersz

nie-istnienie

ataraksja, wiersz

coda

ataraksja, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło