20 lat Wywroty

list piąty (opowiadanie)

Aminta Borkowski

 

 Umiłowany, warszawski cwaniaczku… miałam już nie pisać. Jesteś jednak – na to wychodzi – bardziej umiłowany niż warszawski. Warszawa mi zmalała, Jerozolima urosła w oczach. Takie samolotowe czary-mary. Miłość można zabrać na pokład w ilości dowolnej, więc sobie nie żałowałam. Z nienawiści także nie rozliczają, toteż wysiadłam na Atarot objuczona jak ruska Żydówka, chociaż romans polskiego arystokraty z czystej, nie jakiejś tam aszkenazyjskiej, krwi Hebrajką uczynił mnie kimś innym. Wcale nie lepszym. Znasz moje zdanie i wiesz, że zadzieram nosa tylko wtedy, gdy mnie za mocno przyciskasz do podłogi. Poza tym Izrael staje się coraz bardziej ruski, Boże! Mogę więc robić za koszehną mathioszkę, phoszę szanownego pana.

 Dzisiaj pod Bazyliką Narodzenia spotkałam stareńkiego pejsacza. Najpierw stał długo, wpatrując się w wejście. Milczał i zdawało się, że nawet nie oddycha. Po jakimś czasie, nie zważając zupełnie na to, że słyszy go co najmniej kilkadziesiąt osób, tak sobie zaczął gaworzyć: „Najwyższy! Odkąd pozwoliłeś tej sekcie rozpanoszyć się po naszej ziemi mija dwa tysiące lat. Czy mógł Kajfasz spodziewać się, że nauka tamtego hardego cieśli przetrwa tak długo? Tak długo…”. Postał jeszcze chwilę i podreptał wolno w stronę bazaru. Zanim zniknął w tłumie, klepnął się jeszcze po udzie, pokrzykując: „Coś musi być na rzeczy! Tylko co?”.

 Ja mam podobne dylematy, kiedy myślę o naszej miłości. Co jest na rzeczy? Bierzesz mnie kiedy chcesz i jak chcesz. Nawet jak nie chcesz też bierzesz. Zapewne dla mojego świętego spokoju. Durna pało, kiedy Ci mówiłam, że mogę się z Tobą kochać codziennie, nie mianowałam Cię dowódcą armaty. Co Ty, ogniomistrz Kaleń jesteś? Ja proszę naszego Boga, żeby nam wolność do związku kropił, a nawet lał cebrem, a Ty się w nałogowca zamieniasz? Wiem, przepraszam. Obciążenie pokoleniowe. Może jednak spróbujesz więcej mi mówić niż robić?

 Takie odważne listy łatwo się śle z Azji.

 Aminta.


0
fatalny
0
słaby
0
przeciętny
0
niczego sobie
0
wartościowy
1
bardzo dobry
4
wyśmienity
wyśmienity 5 głosów
Dodaj komentarz anonimowo lub zaloguj się
 
Radosław Kolago
Radosław Kolago 30 czerwca 2011, 13:45
"Umiłowany, warszawski cwaniaczku… miałam już nie pisać." - Aminto, zastanów się, czy ten przecinek po "umiłowanym" jest konieczny, bo w moim mniemaniu niekoniecznie.

"Dzisiaj pod Bazyliką Narodzenia spotkałem" - "spotkałam", chyba, że ten tekst jest dużo bardziej skomplikowany, niż myślę.

"Czy mógł Kajfasz spodziewać się, że nauka tamtego, hardego cieśli przetrwa tak długo?" - tutaj też przecinek wydaje mi się niepotrzebny.

"Tak długo…” - kropka po cudzysłowie, tak samo tutaj: "„Coś musi być na rzeczy! Tylko co?”.


Aminta, ja u Ciebie już wcześnie zauważyłem taką tendencję, że zaczynasz tonem dość wzniosłym, nawiązujesz do mistyki, fajnie Ci to wychodzi. Później jest drugi/trzeci akapit, bardziej osobisty, w którym używasz języka potocznego, wulgarnego nawet, a i wypowiadasz się o kwestiach bardziej trywialnych - mnie to troszkę razi. Jest w tym jakiś zamysł, ale kompozycyjnie się tak trochę gryzie mimo wszystko.

Szczególnie to mnie jakoś zabolało: "Bierzesz mnie kiedy chcesz i jak chcesz. Nawet jak nie chcesz też bierzesz.".

Lubię Twój sarkazm, takie teksty są dla mnie bardziej autentyczne od innych, i przez to smutniejsze.

Pozdrawiam,
Radek.
Aminta Borkowski
Aminta Borkowski 30 czerwca 2011, 14:19
Interpunkcja, poza pierwszą propozycją, jest już po korekcie. Dzięki.
Co do Twoich wątpliwości związanych z łączeniem tonów wzniosłych z "prozą życia", powstrzymam się jeszcze z odpowiedzią. Pozwól, że jako podopieczna (hyhy...) popatrzę jeszcze trochę na Twoje działania jako opiekuna. Myślę, że za jakiś łatwiej mi będzie się do sprawy odnieść.
O jednym tylko wspomnę - w tym tekście "zabolał Cię" fragment: "Bierzesz mnie kiedy chcesz i jak chcesz. Nawet jak nie chcesz też bierzesz.". Z kolei w moim poprzednim utworku słowa o pasożytowaniu między udami. Jak mam rozumieć te słowa - czy to jest jeszcze wypowiedź opiekuna, kogoś, kto ma prowadzić innych twórców na ścieżki poprawnego, dobrego pisania, czy już tylko czytelnika? Delikatnego, a może dotkniętego w jakiś sposób pasożytnictwem seksualnym. Bo niestety coś takiego istnieje - bywa w niektórych związkach. Chyba temu nie zaprzeczysz?
Ja też Cię pozdrawiam.
Aminta.
Radosław Kolago
Radosław Kolago 30 czerwca 2011, 14:26
Jako opiekun zwracam uwagę na poprawność językową na każdej płaszczyźnie, natomiast opinie odnośnie osobistych odczuć są jak najbardziej subiektywne i wygłaszam je jako Twój czytelnik.
ARS TO od tyłu sra
ARS TO od tyłu sra 1 lipca 2011, 20:20
"Bierzesz mnie kiedy chcesz i jak chcesz. Nawet jak nie chcesz też bierzesz."- bije po oczach. Kurde, baby potrafią za skórę zajść językiem..Jędzykiem, jęsykiem...

BARDZO DOBRY MOCNY FRAGMENT. . Kontrasty tonacji bardzo mi się podobają i całiem nieźle się w nich poruszasz i pozwalasz się poruszać...
ew
ew 1 lipca 2011, 20:24
Przeczytałam z zainteresowaniem, wywalenie żalów trochę inaczej podane niz zazwyczaj. Pretensjonalna apostrofa na wstępie, już musza do dalszego czytania. Wsiadania i wysiadanie z samolotu z bagażem przytłaczającym, niekontrolowanym podwójnie, bardzo fajnie i bardzo dobitnie. Gaworzenie straca przywiodło mi na myśl dowcip, w którym św. Piotr oznajmia Jezusowi, ze przy bramie do nieba stoi jakiś niemowa i rysuje rybę, na co Jezus, grając w karty pyta zdziwiony " to oni się tam jeszcze w to bawią? " Takie zupełne olanie wiary i mocy tej wiary. Przejście z tematu nielogicznej wypowiedzi starca w osobiste dylematy, trochę mało płynne mi sie wydaje.I razi mnie zwrot "durna pało" - sama nie wiem dlaczego? dlatego, że ono nie odzwierciedla zupełnie żadnych odczuć? za mało określa stosunek do adresata? jest trochę dziecinne w kontekście tekstu?
Aminta Borkowski
Aminta Borkowski 2 lipca 2011, 12:57
Cóż mogę powiedzieć ew... Chyba tylko tyle, że moim zdaniem zwrot "durna pało", przeciwnie do tego co podejrzewasz, odzwierciedla właśnie dużo uczyć i wyraźnie określa stosunek do adresata. W kontekście całego zdania jest przewrotnie pieszczotliwy, ale niosący też ze sobą ładunek żalu, wynikającego z niezrozumienia, wreszcie troskę o adresata. Można jeszcze długo wymieniać.
Bardzo dziękuję Tobie i pozostałym czytelnikom za wszystkie, bardzo cenne komentarze.
romantka
romantka 7 lipca 2011, 18:11
wyjątkowo trafiające do mnie, świetny język i obraz.
rss
854 wyświetlenia
przysłano: 30 czerwca 2011 (historia)
Aminta Borkowski

Aminta Borkowski

37 lat z Jerozolimy
22 teksty 92 komentarze 6 postów
chciałam napisać "wolna jak ptak", ale....

Inne teksty autora

pępowina - podwójne widzenie

Aminta Borkowski, wiersz

dawno

Aminta Borkowski, wiersz

tylko z linkiem

Aminta Borkowski, wiersz

chodź

Aminta Borkowski, opowiadanie

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło