nikt nie woła (opowiadanie)

Age

Jasne, że go kocham. Ale nie bardziej niż innych. Niż moich przyjaciół. Wolę kłótnię z tobą, niż spokój tutaj i z nim. Bo ja mam poczucie humoru, zabijające Pietrzaka, bo rano czytam o polskiej polityce, bo Sojka i Herbert i polski blues. I czy ktoś mnie tak pokocha- nie wiem. Czekam na bilet do Polski. W jedną stronę. We śnie szukam ideałów. Rano budzę się w rzeczywistości niewytrzymującej krytyki. Dobrze jest, póki jest. Emigracja wymaga cierpliwości i pokory, nie dając nic w zamian. Kochałam Przegląd Piosenki Aktorskiej. Kocham Leśmiana. W naszym domu jest cisza, nie ma o czym rozmawiać. Rano przejrzę gazetę i co mam powiedzieć-, że Kaczyński, że Palikot? W naszym domu jest cisza, a ja nie jestem cicha. Ostatnio nie miałam miesiączki przez dwa miesiące. Pomyślałam- koniec, stało się. Nie masz pojęcia, jak krzyczałam i jak po cichu. Trafiłam do kościoła i pamiętałam jak wyrecytować „pod twoja obronę”. Mówiłam na głos. Byłam sama. I tak nikt by nie zrozumiał. Teraz siedzę na podpasce ze skrzydełkami i czuję się, jakbym potrafiła fruwać. Już pora.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
472 wyświetlenia
przysłano: 23 września 2012 (historia)

Age

35 wrocław
11 tekstów

Inne teksty autora

kulka

Age, opowiadanie

Bzdura

Age, opowiadanie

powrót z emigracji

Age, opowiadanie

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło