Literatura

Nazywają go Big Bang (opowiadanie)

Jan Pradera

- Czy myślisz, że dostąpimy nieba ?

- Nie chcesz  usłyszeć odpowiedzi 

- Przecież musi coś być coś, co dało początek i nadal  nam towarzyszy

- Jest coś takiego

- Bóg ?
- Nie, nie Bóg
- A co?
- Na początku była przejmująca cisza, a w niej nic , w zasadzie ona była wszystkim. Mgnienie później cisza trasmutowała w lęk, przed nią i jej brakiem. Każda istota boi się od urodzenia  do śmierci, a po niej sama staje się obiektem lęku, ową ciszą przejmującą
- A ważki ?
- Jakie ważki ?
- Czy ważki też się boją? Przecież żyją kilkadziesiąt godzin i przez cały ten czas pogrążone w ekstazie, kopulują nieustannie. One nie mają czasu na strach
- Mylisz się, kochana, to strach wprowadza je w ten stan, strach przed zaniknięciem gatunku, może nawet boją się intensywniej, gdyż muszą cały lęk skumulować w przestrzeni ledwo paru dni życia
- Czyli samobójstwo to uwolnienie od strachu, najwyższa forma odwagi
- Nie, to poddanie się, sprzymierzenie z istotą strachu
- Tak więc nie ma ratunku, jedyną wartością wspólną wszystkich gatunków jest lęk, nie możemy nic zrobić
- Jeszcze jest śmierć, ale to ci raczej nie poprawi humoru
- A miłość? Ona jest wolnosćią,  kocham cię i nie boje się 
- Popatrz przez okno 
- Przeciez pada, nic nie widać
- Tym jest właśnie miłość, przelotnym deszczem zasłaniającym ogród lęku, ale, gdy tylko minie w mniej lub bardziej tragicznych okolicznościach, ogród kwitnie jeszcze bujniej
- Uważasz, że nasza miłość nie jest wieczna, przestań tak mówić, lepiej od razu mnie odtrąć
- Wieczny jest tylko lęk, a ja  kocham cię całym sobą. Jestem wpatrzony w twój uśmiech i  ślepy na wszystko inne, a z resztą  nie ma nic innego, bo jakże można dawać znaczenie czemuś, co nie jest tu i teraz .
- Jeżeli strach determinuje nasze życie, to dlaczego  nie czcimy go jak bóstwa?
- Robimy to, najdroższa, każdy z nas jest pomnikiem lęku
- W takim razie, co nam pozostało?
- Musimy pozwolić, by nas prowadził. On jest najlepszym przewodnikiem życia, tylko nie można mu się poddać, trzeba zachować dystans. 

 


niczego sobie 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Paulina Biczkowska
Paulina Biczkowska 6 maja 2013, 10:00
Interesujący dialog.

Brak kropek na końcach zdań, nadmiarowe spacje i spacje przed znakami interpunkcyjnymi do usunięcia – utrudniają czytanie. Poza tym do poprawy:

• „być, coś co dało” – po „coś” przecinek;
• „boją? przecież żyją” – „Przecież” dużą”;
• „Mylisz się kochana” – po „się” przecinek;
• „Nie to poddanie się” – po „nie” przecinek;
• „ale gdy tylko” – po „ale” przecinek;
• „dawać ważność” – zwrot niepoprawny, sugerowałabym przeformułować;
• „czemuś co nie jest tu i” – po „czemuś” przecinek;
• „to najdroższa” – po „to” przecinek.
przysłano: 27 kwietnia 2013 (historia)

Inne teksty autora

Abulia
Jan Pradera
Bozon Higgsa
Jan Pradera
Odwaga
Jan Pradera
Wyrocznia
Jan Pradera
Letarg
Jan Pradera
Alienacja
Jan Pradera
Krystalizacja
Jan Pradera
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca