pół (miniatura) (opowiadanie)

nei

Kolor ekranu i głos zza ściany. Może sąsiedzi nie chcą milczeć? A może to znak, że ciszy już nie ma, tylko udawanie?


Północ. Pół-trwanie. Pół-przytomne siedzenie nad szklanką wody.


Pół wody, pół mnie. Pół miasta półsennego przeciska się przez pół szyby. W szybie pół prawdy.


Ściana, jak chwila. Twarda, ale brudna. Naznaczona.


Nie ma już listów pisanych atramentem ani włosów rzuconych byle gdzie, jest sterylne pół piękno, wyczyszczone blaty, karton szarości i książka – strona 102.


Może to przypadek, że dziś w sennej atmosferze, pod sufitem, który zdaje się załamywać i przybierać kształt kopuły, widzę skrawki dni poukładanych w odwrotnej kolejności?


Może to nie przypadek, że pół mnie tu a pół tam, pomiędzy datami?


Kolor mnie przeciska się przez czas, nasiąka szarością, blednie. Składam się z samych powtórzeń, komplikacji znaków, gestów, jestem zmieszany z powietrzem stęchłych, niewietrzonych biur, pełnych urzędowych pism. Jestem kopią kopi, skopiowanym, przetworzonym, sprasowanym, odtworzonym iksem. Z przypisem. Bez podpisu własnoręcznego.


Nie wstrząsać.


Proszę.
 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
251 wyświetleń
przysłano: 22 listopada 2017 (historia)
nei

nei

Polska
9 tekstów 23 komentarze

Inne teksty autora

część cześci

nei, wiersz

dziecko

nei, wiersz

przypadkiem

nei, wiersz

jeden krok

nei, opowiadanie

na poddaszu

nei, opowiadanie

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło