Literatura

Nie pierwszy raz ci mówię... (wiersz klasyka)

Kasprowicz Jan

Nie pierwszy raz ci mówię: Jeśli się nadarzy
Los chętny pocałunkom, ty nie mędrkuj wiele,
Nie badaj, skąd przychodzi i jakie ma cele
Uboczne, tylko ""całuj... Nie lękaj się straży

Rozsądku, gdy szaleństwo chcesz zamknąć w dziele
Szalonem: szczery popęd nie chełpi się twarzy
Grymasem, którym ludzie osłaniają starzy
Swą słabość... W samą porę życie na proch zmiele,

Rozmierzy i roztrząśnie twoją żądzę życia,
Nie dosyć: jeszcze-ć k'tobie wypełzną z ukrycia,
Gdzie nic się twój a przędzie, straszne siostry, Parki,

I piersi ukazawszy pomięte i karki
Zmarszczone, gorzko zadrwią: " Młodości zaprzaniec!
Dziś chyba pocałujesz?... Chyba pójdziesz w taniec!? "




Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 4 czerwca 2009

Kasprowicz Jan

Inne teksty autora

Co się to dzieje!
Kasprowicz Jan
Gdy mnie ogarnia zmrok
Kasprowicz Jan

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca