Literatura

Wyrzuty/Reproches (wiersz klasyka)

Korab-Brzozowski Wincenty


Iż wczoraj smutny byłem, pani
I dzisiaj smutek mnie omotał -
Powinnaś była przyjść, o Złota,
Rozjaśnić mroki mych otchłani.

Bom zagarnięty przez ciemności,
Obawa serce me zacienia -
I czuję już chłód przygnębienia
Trawiący cicho me wnętrzności.

Nie powitałem nadchodzącej.
I sam zostałem, wciąż słuchając
Umarłych liści, co szlochając
Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!

I jest tu - jakby pióra ptaków
Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach
Okrutny wicher w dal rozsypał,
W ciszy porannej, w mgieł orszaku.

przetłumaczył Marian Stala

Que j'étais triste hier, Madame,
Anjourd'hui je le suis encore -
Vous auriez dű, ô Lampe d'Or,
Vanir illuminer mon âme!

Car j'étais voilé de ténčbres,
Et je craignais tout pour mon coeur!
Et je sentais tant de langueur
Gémir au fond de mes vertčbres!

Mais non, vous n'ętes point venue!
Et je fus seul ŕ écourter
Les feuilles mortes sangloter
En tournoyant, dans l'avenue.

Et c'était lŕ comme des plumes
D'oiseaux mortellement blessés
Que le vent méchant dispersaint
Dans le silence et dans la brume.





Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 4 czerwca 2009

Korab-Brzozowski Wincenty

Inne teksty autora

Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
Korab-Brzozowski Wincenty
Nad szmerem strumieni...
Korab-Brzozowski Wincenty
Symbole I (Niema, smutna harfa...)
Korab-Brzozowski Wincenty
Symbole II (Na moim czole...)
Korab-Brzozowski Wincenty
Domus aurea VI (Śpiewajmy Ognia...)
Korab-Brzozowski Wincenty
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca