Literatura

Tristesse (wiersz klasyka)

Gottfried Benn

 

Cienie się snują nie tylko w ogrodach,
na łąkach pełnych asfodeli kładą,
snują się pod nogami i w pieszczocie,
w której nawiedza cię sen, całują po twarzy.

Czym zatem ciało – co z róż jest i z cierni,
czym pierś – czyż nie jest fałdą z aksamitu,
i czym są włosy, ramiona, ukryte 
zagłębienia, płomienne spojrzenie zachwytu:

Żyje się raz w młodzieńczych uniesieniach,
i jeszcze raz, gdy nie całujesz więcej,
więc nie nasłuchuj: ciche czy też głośne
przysięgi mają też swój termin.

A potem listopad, samotność, tristesse,
grób albo kij, który starca podeprze – 
niebo nie powie nic, tylko cyprysy,
drzewa żałoby – nieporuszona wielkość.

 

 

 

tłum. Krzysztof Karasek


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
kamil
kamil 16 listopada 2012, 23:57
youtu.be/S0dFcKsGW1M
kobieta ze złą buzią
kobieta ze złą buzią 17 listopada 2012, 11:38
wspaniały
jelonek
przysłano: 15 listopada 2012 (historia)

Gottfried Benn


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca