Literatura

Rozmowa z gwiazdą (wiersz klasyka)

Antoni Słonimski



Samotna gwiazda w noc ciemną
Patrzy na mnie
I pyta: Co z nami będzie,
Z tobą i ze mną?

Zetrą nas czasu żarna,
Noc pochłonie czarna
Ciebie i mnie.

(Tak może sądził Thomas Hardy
Copyright by The Macmillan),
A ja myślę, że to
Podobny do petardy
Wszechświat, co się rozpyla,
Moje i twoje protony,
Gwiazdo daleka,
Przetasuje na nowo
I stworzy gwiazdę nową i człowieka.
Czasem, choć gwiazdy już nie ma,
Światło wpół drogi,
Jak Anioł wymarłych plemion,
Jak zabłąkany poemat
Wchodzi
W mój dom ubogi.


wyśmienity 2 głosy
2 osoby ma ten tekst w ulubionych
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Justyna D. Barańska
Justyna D. Barańska 18 grudnia 2012, 15:22
I tak nadal uważam, że to smutny wiersz.
przysłano: 17 grudnia 2012 (historia)

Antoni Słonimski

Inne teksty autora

Dwie ojczyzny
Antoni Słonimski
Do Wiktorii Colonny
Antoni Słonimski

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca