Literatura

Sen (wiersz klasyka)

Wisława Szymborska

Mój poległy, mój w proch obrócony, mój ziemia,

przybrawszy postać, jaką ma na fotografii:

z cieniem liścia na twarzy, z muszlą morską w ręce,

wyrusza do mojego snu.

 

Wędruje przez ciemności od nigdy zagasłe,

przez pustki otworzone ku sobie na zawsze,

przez siedem razy siedem razy siedem cisz.

 

Zjawia się na wewnętrznej stronie moich powiek,

na tym jednym jedynym dostępnym mu świecie.

Bije mu serce przestrzelone.

Zrywa się z włosów pierwszy wiatr.

 

Zaczyna istnieć łąka między nami,

nadlatują niebiosa z chmurami i ptactwem,

na horyzoncie cicho wybuchają góry

i rzeka spływa w dół w poszukiwaniu morza.

 

Już tak daleko widać, tak daleko,

że dzień i noc stają się równoczesne,

a wszystkie pory roku zaznawane naraz.

 

Księżyc czterokwadrowy wachlarz rozpościera,

wirują płatki śniegu razem z motylami

i z kwitnącego drzewa spadają owoce.

 

Zbliżamy się do siebie. Nie wiem, czy we łzach,

i nie wiem, czy w uśmiechach. Jeszcze jeden krok

i posłuchamy razem twojej muszli morskiej,

jaki tam szum tysiącznych orkiestr,

jaki tam nasz weselny marsz.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Wisława Szymborska

Inne teksty autora

Miłość od pierwszego wejrzenia
Wisława Szymborska
Nienawiść
Wisława Szymborska
Ludzie na moście
Wisława Szymborska
Może to wszystko
Wisława Szymborska
Obmyślam świat
Wisława Szymborska
Jawa
Wisława Szymborska
Prospekt - Wisława Szymborska
wisława szymborska
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca