Literatura

Uśmiechy (wiersz klasyka)

Wisława Szymborska

 

 

Z większą nadzieją świat patrzy niż słucha.
 
Mężowie stanu muszą się uśmiechać.
 
Uśmiech oznacza, że nie tracą ducha.
 
Choć gra zawiła, interesy sprzeczne,
 
wynik niepewny - zawsze to pociecha,
 
gdy uzębienie białe i serdeczne.
 
 
Muszą życzliwie pokazywać czoło
 
na sali obrad i płycie lotniska.
 
Ruszać się żwawo, wyglądać wesoło.
 
Ów tego wita, ten owego żegna.
 
Twarz uśmiechnięta bardzo jest potrzebna
 
dla obiektywów i dla zbiegowiska.
 
 
Stomatologia w slużbie dyplomacji
 
spektakularny gwarantuje skutek.
 
Kłów dobrej woli i siekaczy zgodnych
 
nie może braknąć w groźnej sytuacji.
 
Jeszcze nie mamy czasów tak pogodnych,
 
żeby na twarzach widniał zwykły smutek.
 
 
Ludzkość braterska, zdaniem marzycieli,
 
zamieni ziemię w krainę uśmiechu.
 
Wątpię. Mężowie stanu, dajmy na to,
 
uśmiechać by się tyle  nie musieli.
 
Tylko czasami: że wiosna,  że lato,
 
bez nerwowego skurczu i pośpiechu.
 
Istota ludzka smutna jest z natury.
 
Na taką czekam i cieszę się z góry.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Wisława Szymborska

Inne teksty autora

Miłość od pierwszego wejrzenia
Wisława Szymborska
Nienawiść
Wisława Szymborska
Ludzie na moście
Wisława Szymborska
Może to wszystko
Wisława Szymborska
Obmyślam świat
Wisława Szymborska
Jawa
Wisława Szymborska
Prospekt - Wisława Szymborska
wisława szymborska
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca