Pożegnalny (wiersz klasyka)

Ajgi Gennadij


O, widzę ciebie, jak blask w pomarańczy,
kiedy się ją rozkrawa -
twoja cisza oświetlała źrenice
z daleka, nie tknąwszy jeszcze,
jakbyś patrzyła
jeszcze spoza źrenic -
tam, w głębi,
gdzie gorąco i czerwień.
Jakbyś ramionami i szyją
tłumaczyła moim ramionom,
gdzie w bliskości jest mijanie się,
i czy to było krzywdzące,
kiedy było
cichsze od ramion, cichsze od szyi, cichsze od rąk.

Więc jak otwarte lufciki zapamiętałem
wszystkie twoje imiona dziecięce,
znałem je tylko ja i pozostały
jak śnieg na zewnątrz
zatrzaśniętej bramy -
cichsze od śmierci
i cichsze od ciebie.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
877 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Ajgi Gennadij

Inne teksty autora

*** ( Jaką trzeba być mocą... )

Ajgi Gennadij, wiersz klasyka

Kres

Ajgi Gennadij, wiersz klasyka

*** ( I człowiek idzie polem... )

Ajgi Gennadij, wiersz klasyka

Do "Księgi Długiego Rozstania"

Ajgi Gennadij, wiersz klasyka

Jedna z ostatnich zim

Ajgi Gennadij, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło