Leć, liściu, leć... (wiersz klasyka)

Bronte Emily Jane

Leć, liściu, leć; giń, więdnij, różo;
Niech dzień się skraca, noce dłużą;
Mnie każdy liść o szczęściu śpiewa,
Spadając z jesiennego drzewa.
Uśmiechnę się, gdy wieńce śniegu
Zakwitną zamiast róż szeregu.
Zaśpiewam, gdy upadkiem nocy
Dzień jeszcze posępniejszy wkroczy.


Ludmiła Marjańska

niczego sobie 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
1 358 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Bronte Emily Jane

Inne teksty autora

Bogactwa lekce sobie ważę...

Bronte Emily Jane, wiersz klasyka

Long neglect has worn away

Bronte Emily Jane, wiersz klasyka

Pamięć

Bronte Emily Jane, wiersz klasyka

The Bluebell

Bronte Emily Jane, wiersz klasyka

The Prisoner

Bronte Emily Jane, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło