Literatura

The Bluebell (wiersz klasyka)

Bronte Emily Jane


The Bluebell is the sweetest flower
  That waves in summer air:
Its blossoms have the mightiest power
  To soothe my spirit's care.

There is a spell in purple heath
  Too wildly, sadly dear;
The violet has a fragnant breath,
  But fragnance will not cheer.

The trees are bare, the sun is cold,
  And seldom, seldom seen;
The heavens have lost their zone of gold,
  And earth her robe of green.

And ice upon the glancing stream
  Has cast its sombre shade;
And distant hills and valleys seem
  In frozen mist arrayed.

The Bluebell cannot charm me now,
  The heath has lost its bloom;
the violets in the glen below,
  They yield no sweet perfume.

But, though I mourn the sweet Bluebell,
  'Tis better far away;
I know how fast my tears would swell
  To see it smile to-day.

For, oh! when chill the sunbeams fall
  Adown that dreary sky,
And gild yon dank and darkened wall
  With transient brilliancy;

How do I weep, how do I pine
  For the time of flowers to come,
And turn me from that fading shine,
  To mourn the fields of home!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Bronte Emily Jane

Inne teksty autora

Leć, liściu, leć...
Bronte Emily Jane
Bogactwa lekce sobie ważę...
Bronte Emily Jane
Long neglect has worn away
Bronte Emily Jane
Pamięć
Bronte Emily Jane
The Prisoner
Bronte Emily Jane

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca