Literatura

Skała u jeziora (wiersz klasyka)

Jiří Orten

Skała u jeziora

 

Słucham jeziora, co z bólu dotyka głębi.

Choć chora, rozfaluje

stary grzbiet, lecz w dno znów go obraca – i pędzi

za tą, która wszystko zasnuje,

 

za skał wysokością, odzwierciedlaną po nic

obrazem bez przestrzeni,

który ktoś szkicował i nad którym się skłonił

w kotłów przebrzmieniu

 

olbrzymi bębenek wsłuchanego weń ucha

nad świat, co się rozpoczął.

Słucham ukrytego wzrostu. W twardości ducha.

By żywą skałę poczuć.

-tłum. T. M. Larczyński-

Skála u jezera                                                                                 

 

Poslouchám jezero. S bolestí dotýká se

nemocné hladiny,

jež vlní starý hřbet a otáčí se zase

za tou, jež všechno zastíní,

 

za výškou kamennou, bezmocně zrcadlenou

obrazem prostor nemajícím,

jejž kdosi skicoval a nad kterým se klenou

v koncertu bicím

 

obrovské bubínky zaposlouchaných uší

nad svět, jenž započal.

Poslouchám spodní růst. Poslouchám tvrdou duši.

Životní pocit skal.


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Jiří Orten

Inne teksty autora

Czarny obraz
Jiří Orten
Czyj jestem?
Jiří Orten
Ćwiczenie o śmierci
Jiří Orten
Ćwiczenie w zmierzchu
Jiří Orten
Dalekie świtanie
Jiří Orten
Deszcz
Jiří Orten
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca