Co jednolite, trwa... (wiersz klasyka)

Percy Bysshe Shelley

Co jednolite, trwa, co różne, mija.
Niebo lśni zawsze, a świt gubi cienie.
Życie - kopułą szklaną, skąd przebija
Tłum barw i wieczność plami, nim sklepienie
Pod stopą śmierci nie trzaśnie. Ziszczenie
Pragnień smierć daje. Wnijdź w nią. Ona chowa
Wszystko, co zbiegło już. Rzymu kamienie,
Lazury, kwiaty, gruz, muzyka, słowa -
Zbyt słabe: chwały ich nie odda mowa.



Jerzy Pietrkiewicz

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
1 471 wyświetleń
przysłano: 5 marca 2010

Percy Bysshe Shelley

Inne teksty autora

Czas

Percy Bysshe Shelley, wiersz klasyka

Czas dawno miniony

Percy Bysshe Shelley, wiersz klasyka

Do -

Percy Bysshe Shelley, wiersz klasyka

Do księżyca

Percy Bysshe Shelley, wiersz klasyka

Do muzyki

Percy Bysshe Shelley, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło