Literatura

Strofy - kwiecień 1814 (wiersz klasyka)

Percy Bysshe Shelley


Odejdź. Wrzos szary drogę pod stopami mości,
Chmury ostatnia kroplę wypiły wieczora -
Odejdź. Za chwilę wiatry sprowadzą ciemności
I światła niebios nocna skryje pora.

Odejdź. Czas minął. Wszystko mówi: odejdź.
Nie kuś łzą przyjaciela, który dziś markotny...
Nie śmiesz prosić : zostanę - nie myślisz : uwiodę.
Obowiązek cię wiedzie znów do twej samotni.

Odejdź precz do smutnego, milczącego domu
I gorzką łzą ognisko opuszczone polej :
Patrz na cienie, co błądzą jak duch po kryjomu
I tkają nitki śmiechu w wątek melancholii.

Liści lasów jesiennych lot wokół twej głowy,
Kwiatów wiosny rosistej u stóp twoich lśnienie...
Ale świat musi zmarznąć w powietrzu lodowym,
Nim noc się spotka z świtem - a ty z ukojeniem.

I chmury umęczone pochłania noc czarna,
Gdy senne wiatry milkną, a księżyc za mgłami...
I ocean niespokojny sen czasem ogarnia -
I wszystko to, co w ruchu, też bezruch omami.

I ty spoczniesz w mogile - lecz nim znikną zjawy,
Które ci każą widzieć raj pod własną strzechą -
Twój żal, twa myśli pamięć pełne będą wrzawy
Dwu głosów i promyka jednego uśmiechu.
                                                                                                    Włodzimierz Lewik

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 5 marca 2010

Percy Bysshe Shelley

Inne teksty autora

Co jednolite, trwa...
Percy Bysshe Shelley
Czas
Percy Bysshe Shelley
Czas dawno miniony
Percy Bysshe Shelley
Do -
Percy Bysshe Shelley
Do księżyca
Percy Bysshe Shelley
Do muzyki
Percy Bysshe Shelley
Dostojeństwo
Percy Bysshe Shelley
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca