Dwa a la Poświatowska (wiersz)

A. Nowak

Pierwszy a la Poświatowska

w zagłebieniu twoich ust
wyczuwam miękkość liści wiosennych
z każdym kawałkiem drewna
który płonie dyskretnym milczeniem
w moim uroczym kominku z czerwonej cegły
delikatność dłoni twoich kusi istnieniem
a cicha radość
oplatająca twoja sylwetkę
pręży się jak szmaragdowooki kot
na oknie
czy nie wiesz
że każdym swoim uśmiechem
dajesz mi w skromnym podarunku
cały świat?


Drugi a la Poświatowska

indyjski dywan zwija się z zazdrosci
za każdym razem
gdy myślę o cieple twoich dłoni
które mogę dostać
jesli tylko o to poproszę
oplec mnie pajęczym aromatem
który zostaje jak ślad w powietrzu
po każdym twoim ruchu
zacznij od włosów
jak wierzba płacząca ulegnę
bez słowa protestu
potem przejdź do oblicza
i tam już zostań
skryj się w brązowym morzu
oczy moich ogromnych
i tam już zostań

niczego sobie– 9 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Ania 13 sierpnia 2006, 19:21
uwielbiam poświatowską ale uważam że każdy powinien miec swój styl a nie kopiować innych. Aczkolwiek wiersze są całkiem niezłe...
762 wyświetlenia
przysłano: 10 sierpnia 2006

A. Nowak

30
1 tekst


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło