O świcie (wiersz)

Trynity34

Melancholie

Chciałoby się w twoich ramionachbyć zawsze o świcie.Wołać, krzyczeć i płakać.Milczenie im szkodzi.

Bladość jest teraz zwiastunem tęsknień.Tych licznych kiedy zaduma,myślą gna od ciebie,
                         bez końca,
jak obłok na wietrze.

P
rawdy własnej się boję.
Życia kolejnych zawirowań.
Niepokój roztargnienie sieje.
Stają jak żywe szare oczy.


P
ełne zdziwienia, zachłannie połykają
radość pośród ciszy.
Pełnego porywów, dążenia do szczęścia,
wiecznej pochodni w piersiach.

S
am tłumaczysz uczucia, słowo po słowie.
Rozbudzając iskry w rozciągniętym zmroku.
Z chwilą w której uśmiech ozłoci nam usta,
staniemy się sobie nieodwracalnie potrzebni.

Z
a ten uśmiech,mogę pokochać.
Bo daje siły i wprowadza harmonię.



09-justyna_steczko...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
529 wyświetleń
przysłano: 20 września 2007 (historia)

Trynity34

47 Kujawsko_Pomorskie
40 tekstów 6 komentarzy

Inne teksty autora

Czas ciszy

Trynity34, wiersz

Tylko pustka w tej ciszy.

Trynity34, wiersz

O świcie

Trynity34, wiersz

O świcie

Trynity34, wiersz

O świcie

Trynity34, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło