Rozprawa

Satyryk, wszak nie poeta
Ni pies to, ni pseudowydra
Treść razi i forma nie ta
Niech w dupę gryzie go hydra!

Z satyrykiem się zadawać
Nie przystoi wprost poecie
By chichotem nastrój spawać
Szramą łatać zgniłość w kwiecie

Mówić, że manipulują
Ludźmi tężni politycy
Satyrycy przeskakują
Z centrum w prawo do lewicy

Nadwątlone chorągiewki
W konformizmie ślizgu szuje
Jak nie śpiewki, to wylewki
Jeden z drugim trzecich truje

Co innego brać-poeci
Odnalazłszy blasku miejsce
Przewyborni ci esteci
Gdy jest serce – patrzą w serce

Wiedzą, zatem jak potworzyć
Bo nie będą to androny
Treści próbki w formie złożyć
By nikt nie był urażony

To zasługa jest poety
Kulturalny on – nie cham
Satyrykiem zaś, niestety
Pomiatają tu i tam

Satyryk to brzemię znosi
Zdejmując wieszane psy   
Dumo-butą nie unosi
Nie ciśnie parszywej łzy

Satyryk siedzi pokorny
Trzymając na wszystko baczenie
Choć mały i niepozorny
Jedno ma tłumaczenie

Satyryk prym wiedzie w tym
(Sam nie należąc do panów)
Ja, w otoczeniu mym
Wiem ilu mam grafomanów