Literatura

Sonet angielski II (wiersz)

Szluger

Gdy grzmiący burzą błękit wali się na głowę,
A deszcz jak bicz uderza w popękana ziemię,
wiatr oddechem swym kładzie konwalie majowe,
liść gniecie, miażdży, szarpie...kwiat rani śmiertelnie

Krzyczą piwonie , płaczą dumne kampanule,
Jęczy ostróżka, boleśnie na pół przełamana,
trawa modli się szeptem, aby przetrwać burzę,
bez łka cicho, magnolia pada na kolana.

Taki ogród - to ja, a ty jesteś burzą.
Wstrząsasz mną jak huragan, wyciskasz deszcz z oczu.
Czekam, aż światło czarną tą przebije chmurę,
kwiaty podniosą głowy ku słońca warkoczom.

Ogród cierpi w czas burzy, lecz gdy deszcze miną,
nowe liście i kwiaty szybko się rozwiną.


słaby 14 głosów
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
przysłano: 24 lutego 2001

Inne teksty autora

Magnolie
envagorien
drobne fałszerstwa
envagorien
*
getsemani
dual
getsemani
kasztany
getsemani
paw
getsemani
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca