Ptak

Wielka, zielona ważka wydaję się być wynaturzeniem,

niejasną insynuacją w na wpół zindustrializowanym parku

gdzie z pomiędzy drzew wyrastaja latarnie.

Są jak żyrafy, trawią liście w jednostajnym bezruchu.

Martwy ptak pod nimi, zużyty piksel obrócony w proch.

Przebrzmiałe decybele jego gardła parują powoli, miarowo.

Jego ścierwo to wskazówka że życie to ewenement

na skalę wszechświata.

Głupi kaprys przestrzeni.