Literatura

Ziemia w kotle (wiersz)

Konrad Koper

Nowoczesna, postępowa czarownica

w kotle Ziemię gotuje.

Jak ją pomieści to tajemnica.

 

Przy czym tak żartuje

-  Nawet nie wiecie,

jak  cię usmażę mój świecie.

 

          * * * *

 

Wkłada małe mrówki

i duże ciężarówki,

słońca promienie,

a z polany kamienie i Jelenie…

 

Na koniec wrzuca planetę naszą

i miesza z kaszą.

 

Z wszystkiego eliksir szykuje,

z którego diabeł wyskakuje !

 

 

 

 

 

 


niczego sobie 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Paulina Wielbicka
Paulina Wielbicka 3 kwietnia 2013, 08:31
z przymrużeniem oka i uśmiechem
+plus mechanik tomek zimakowski
+plus mechanik tomek zimakowski 3 kwietnia 2013, 12:20
Na kogo polowanie ? Na diabła , czarownicę , kaszę ? A może na mrówkę ?
Doremi
Doremi 3 kwietnia 2013, 15:01
...uśmiechnąłeś mnie :))
choć
i smieszno i straszno...
z tymi czarownicami
i z ziemią w kotle
nieprawdaż
abojawiem 4 kwietnia 2013, 15:08
chociaż nie wiem co z dużymi mrówkami i małymi ciężarówkami, ale mniejsza z tym, bo widocznie/niewidocznie poszły na końcu na diabła do kotła jak i cała nasza planeta
przysłano: 2 kwietnia 2013 (historia)

Inne teksty autora

Medal
Konrad Koper
Taniec
Konrad Koper
Wybuchy
Konrad Koper
Naukowa anegdota
Konrad Koper
Podróż
Konrad Koper
Kryształ
Konrad Koper
Wybitna studentka
Konrad Koper
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca