Moira (wiersz)

Druid777sg

Odwykłem już od dobrej chwili
Od zapomnienia gorzkich słów
Pozbierały mi radości małe
Ogromne słonie biegnące  nieostrożnie
Przez dżunglę porastającą wokół mnie


Odwykłem już od serdecznych modlitw
Od nadziei na przyszłe dni
Odczułem chłód przestrzeni
Gdzie słońca są tylko iskierkami
Skoczyłem w nurt wodospadu
Nie mogę spaść to taka gra


Wyrżnąłem łbem w krawędź stołu
Na którym karty rozdaje czart
Rozdaję rzeczy rozdaję siebie
Tak niewiele zostało mi na później


Resztką sił zaciskam pięść
Nie wiem komu mam pogrozić
Otwieram oczy zdumione wciąż
Że tyle błota i tyle róż
Na jednym stole umieścił Bóg

 


słaby+ 2 głosy
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Halina Bilenki 12 stycznia 2014, 11:21
Bardzo wymowny wiersz, z przyjemnością przeczytałam-pozdrawiam.
Druid777sg
Druid777sg 12 stycznia 2014, 15:39
Bardzo dziękuję za komentarz...:)
rumcajs 16 stycznia 2014, 04:29
jest on oczyms...pisz wiecej
473 wyświetlenia
przysłano: 12 stycznia 2014 (historia)
Druid777sg

Druid777sg

50 Polska
141 tekstów 5 nagrań 82 komentarze

Inne teksty autora

umarłe domy

Druid777sg, wiersz

utracony/odzyskany EDEN

Druid777sg, wiersz

da da da

Druid777sg, wiersz

Kobieta

Druid777sg, wiersz

Czas jest rzeczą względną

Druid777sg, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło