Literatura

świat... (wiersz)

Przemek Trenk

 

jest tak egoistycznie w siebie zapatrzony
zaangażowany
gdzie nie spojrzę 
świat

 

w lesie
kinie
knajpie

 

on mnie nawozi
sobą mnie użyźnia

 

ciągle mu mało
wciąż łaknący wiedzy 
o sobie

 

pragnący komplementów

 

ten mój za oknem
ma kilka tatuaży
papierosa w ustach

 

szkocką w dłoni

 

niekiedy bywa krwią poplamiony
czasem rozbawiony
i całkowicie niezrozumiały 

 

staje przeciw mnie 
w wojnie o moją duszę

staje przeciw sobie 

 

nie dostrzega moich 
o nim myśli

 

nocami wychodzi przez balkon
wraca nad ranem jak dziwka
kładzie się obok

 

mój świat


w którym wędrówka 
jest mi świątynią

szukanie - znalezieniem

olśnienie duszy - religią

 

idąc, nie potykamy się o góry
lecz o malutkie kamienie

 

Przemek Trenk

 


Konkurs „Rytuały kobiet”
Opisz jeden z kobiecych rytuałów i zdobądź rewolucyjne książki!

Wywrota.pl Wywrota.pl

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
ElminCrudo
ElminCrudo 11 lutego 2016, 13:39
Wysławianie w liczbie mnogiej jest ryzykowne.
"idąc, nie potykamy się o góry
lecz o malutkie kamienie"
?
Dlaczego my? Skąd wiedza o wszystkich? Skąd pewność, że tak jest?
przysłano: 9 lutego 2016 (historia)

Inne teksty autora

transcendencja
Przemek Trenk
***
Przemek Trenk
Amor vincit omnia
Przemek Trenk
***
Przemek Trenk
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca