pięć krajobrazów (wiersz)

Przemek Trenk

zmęczony usiadł starzec

pod żywym kamieniem

ogarnął go cień wielkiego dębu

spojrzał w górę

nad głową błękit na krawędzi cienia

lekko faluje powietrze

faluje jego broda

i myśl ostatnia

 

noc ma kolor Twojego ciała

noc jest kobietą

pachnącą pomarańczą

miękką i łagodną

noc jest echem bransoletki

na Twoim nadgarstku

odbijającym się od ścian

noc jest spełnieniem

 

jestem drzewem

widzę więcej niż wszyscy

sięgam słońca

i spinam brzegi morza

jestem mostem z kamieni żywych

wysoką topolą

po której wspinają się myśli

o Tobie

 

gdym śnił sen o piersi Twej powabnej

sen mój usiadł obok księżyca

zapomniał zapiąć koszuli

i krawat niedbale zawiązał

zjawiłaś się nagle

a wraz z Tobą

objawiły się niebieskie kryształy planet

odległych jak droga do Twoich ramion

 

posągi ulicznych latarń

wstęgi ulic

kopuły kościołów

katedry drzew

i żadne z nich nie namaluje obrazu

gdy polarna oświetla Twoją twarz

 

 

 

 

 

 


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Usunięto 1 komentarz
311 wyświetleń
przysłano: 30 kwietnia 2017 (historia)
Przemek Trenk

Przemek Trenk

43 Toruń
1 artykuł 50 tekstów 17 komentarzy
Kilka słów o Przemku Trenku, któremu wciąż się wydaje że jest poetą ;) Uwaga - przeczytanie "od deski do deski", grozi rozstrojem żołądka ;) Urodziłem się w czasie gdy Polska trwała jeszcze w mocnym uścisku "Czerwonego Brata" - 21 stycznia…

Inne teksty autora

transcendencja

Przemek Trenk, wiersz

***

Przemek Trenk, wiersz

Amor vincit omnia

Przemek Trenk, wiersz

***

Przemek Trenk, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło