Podgorzałka (wiersz)

witka

Zima. Śnieży jak z dawnych kineskopów.

Zarabia się życie. Brzegowo,

pod choinką, w trzy gniazda.

 

Gałązkowy ścieg obrusu

zaklina pierwsze i ostanie szczęście.

W małoobjętościowym sianku.

 

Wykłuwa się Róża. Wabik na życie.

 

 

 

 

 


0
fatalny
0
słaby
0
przeciętny
0
niczego sobie
2
wartościowy
0
bardzo dobry
0
wyśmienity
wartościowy 2 głosy
Dodaj komentarz anonimowo lub zaloguj się
 
witka 17 grudnia 2017, 19:45
ok.
jestem robotem i mam romans z kotem
jestem robotem i mam romans z kotem 17 grudnia 2017, 19:57
Gran!!!
ty wstrętny papugu!!!!
Mithril
Mithril 18 grudnia 2017, 09:04
...ciekawe - ramka komentarza jest nad, a nie POD tekstem.

- finałowo, jakby czegoś brakowało
witka 18 grudnia 2017, 09:15
Nie mogłem wkleić tekstu mimmo wielu prób, zatem umieściłem go tutaj. Dopiero teraz, prawie po dobie mam zielone światło edycji.
Katowicki Pierrot
Katowicki Pierrot 20 grudnia 2017, 01:31
Ten już mi się podoba, za ciekawą dwuznaczność i dobranie tytułu względem treści, pozdrawiam
rss
151 wyświetleń
przysłano: 17 grudnia 2017 (historia)

witka

62 lata Zgorzelec
49 tekstów 40 komentarzy

Inne teksty autora

myslenie po rosyjsku

witka, wiersz

jebur

witka, wiersz

realizm klawesynowy

witka, wiersz

Biagnostyk

witka, dramat

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło