Tchnienie (wiersz)

Konrad Koper

Samochody, motocykle, traktory sztucznie stukoczą.

Stoją murowane domy,

leżą kamienie, błoto, glina. 

Nie przemawiają one.

                            *

Woda, muł, resztki krążą po ożywionym świecie.

Z prochu rodzą się zwierzęta.

Żywa roślina wyrasta z martwej.

Krety, dżdżownice żyją w ziemi,

a ptaki w powietrzu.

Strumień pełen ryb, roślin, żyjątek szemrze.

                          *

Jest też twórcze tchnienie.

 

 

 

 

 

 

 

 


Dodaj komentarz anonimowo lub zaloguj się
 
125 wyświetleń
przysłano: 5 stycznia 2018 (historia)

Konrad Koper

36 lat Poznań
1 artykuł 257 tekstów 320 komentarzy

Inne teksty autora

Z mitologii

Konrad Koper, wiersz

Ze mną…

Konrad Koper, wiersz

Wyspy Wielkanocne

Konrad Koper, wiersz

Rozmowa

Konrad Koper, wiersz

Inkwizycja

Konrad Koper, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło