już czas (wiersz)

Yaro

 

pokrył włosy szron 
siwa broda 
minęło lato słońce spadło za jeziorem

jesień złoci liście 
kora drzew rdzewieje
wiatr rozpuszcza włosy 
skoszone łąki
siano tańczy zapachem ziół 

zapadam się 

myśli krążą dyski w kosmosie

 

wyobraziłem sobie ciebie obok 
lasko drewniana podpierasz mnie
idę samotnie polną drogą
niegdyś biegaliśmy tutaj do źródła po wodę 

wspominam bez żalu dzieciństwa beztroskie dni 
nie żałuję ani chwili 


wypełniłem po brzegi dzban
teraz  napiję się by skonać bezimiennie 
na dnie grobu

pod piachem przykryty kamienna płytą
bezdźwięczny jak pęknięty dzwon

na opuszczonej wieży 
niekoniecznie kościelnej


Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
210 wyświetleń
przysłano: 26 stycznia 2018 (historia)
Yaro

Yaro

43 od Mikołaja Reja
1286 tekstów 1 pracę graficzną 660 komentarzy
samotny wilk

Inne teksty autora

dziewczyna żołnierza

Yaro, wiersz

Pan deska

Yaro, wiersz

nie przeżywaj

Yaro, wiersz

dwa światy

Yaro, wiersz

złodziej

Yaro, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło