najbardziej jesteś (wiersz)

wjola

jak wiatr co rozwiewa liście

które dawno spadły ze swych miejsc

ale czując  wiosnę  poniekąd

wierząc w odwracalność historii

tańczą jak oszalałe być może raz ostatni

zanim je świeża trawa na dobre zatrzyma

i ziemia rozłoży bez reszty

jak słońce co dni cieniem odmierza

i płonie obliczem górującym

paląc suche trawy

jak burzowe chmury czarne złowieszcze

co słońce przenoszą w niebyt

wiatr łapią w swe płuca

by nadać mu mocy i jeszcze

uderzyć gradem i ulewnym deszczem 

jak błogostan poranka mgłą otulonego

rozśpiewanego skowronkiem

jak człowiek

 


dobry 1 głos
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą komentować i oceniać teksty
Zaloguj się Nie masz konta?   Zarejestruj się
Konrad Koper 22 marca 2018, 21:35
Bardzo filozoficzny. Obrazowy i metaforyczny...
290 wyświetleń
przysłano: 22 marca 2018 (historia)
wjola

wjola

55 Radom
15 tekstów 3 komentarze

Inne teksty autora

słowa

wjola, wiersz

iluminacja

wjola, wiersz

w jednej chwili

wjola, wiersz

istota nieistnienia

wjola, wiersz

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło