Literatura

Kobieta na statui (wiersz)

Tomasz Kucina

 

 

widziałam w was puste oczy. białka [przedskoku]. odwinięte przez nadir. gdzie

ziemi puls jak nerw przez jądro przetlił w ułamku sekundy. byłam widziałam

stoję i czekam. czas wieku. popiersia na pługach cokołów

zredlone czołem czasu. przebrnęłam. owijam w całun mlecznych oczodołów

pajęcza mgła od ptactwa w przelocie grzmi jeszcze. a tam

na dole ja sama broczę w połogu łopotu. pomiędzy szumem a ciszą. wam czuwam

jak tamta ubrana w symbole. na wyspie Liberty opromieniałam świat

 

ile mozołu. trzysta pięćdziesiąt cztery stopnie. na biegun wiekuisty

creative writing of poems Daniela Bourne'a przenika przez skurcz macicy

piorun rozpruwa deltę korytarz rzeki. nie stałam tam. mentalnie. na skraju

dumnego posągu. nie. to było tylko za wcześnie o jeden parsek do szczęścia

--


przysłano: 15 maja 2018 (historia)

Inne teksty autora

Rogaci Wikingowie
Tomasz Kucina
Po kostkę sera
Tomasz Kucina
Wyspiański
Tomasz Kucina
Miasta neonów
Tomasz Kucina
Zmiennocharakterny
Tomasz Kucina
więcej tekstów »

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca