Ruina (wiersz)

Arian

Jak krzyż spowity dzikim bluszczem.

Jak kurhan usypany na przekór zapomnieniu.

Jak trup trawiony przez naturę.

Widnieje wrak liturgicznej pasji.

Wszystko martwe w  pustelni z kamienia.

Niegdyś sanktuarium mitologicznego  ducha.

Teraz odludny  schron  wyrzutków.

Cóż pozostało jeszcze z  prezbiterium?

Ornament, który  korci szumowinę.

Dziedzictwo wystawione na rozbój  barbarzyńców.

Niby robactwo karmione przez zwłoki.

Z kościoła  powstała sentymentalna ruina.

Niekiedy wiatr wstrząsa  głosami piekła.

Nowa muzyka napełniła błogosławione ściany.

Świątynia pozbawiona ducha próchnieje, truchło człowieka.

Nic nie przetrwało z poświęconego  piękna.

To dzieło stworzyła odwieczna siła spustoszenia.

 

https://www.wywrota.pl/db/image/19576-ruina-arian.html

 


1 839 wyświetleń
przysłano: 11 lipca 2018 (historia)
Arian

Arian

119 lat Wola
63 teksty 12 prac 8 nagrań 572 komentarze 66 tekstów piosenek

Inne teksty autora

Zemsta na pomniku

Arian, dramat

El Desdichado

Gerad de Nerval, wiersz klasyka

,,Tylko nie mów nikomu"

Arian, dramat

Ώ

Arian, wiersz

El Desdichado

Gerard de Nerval, wiersz klasyka

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło